Verjaardag

Marloes is moeder van Willem (9 jaar) en Guusje (6 jaar), en leerkracht op een basisschool. Ze blogt over haar rommelige en drukke leven.

‘Wie gaat er 6 juni mee naar dit festival’, ik open het linkje dat mijn collega stuurt in de groepsapp. ‘Shit’, app ik terug, ‘het lijkt me super leuk maar ik kan dan niet, mijn man is jarig’. Ik baal, want ik heb wel zin in een feestje met deze collegavriendinnen, maar ik kan het niet maken om de verjaardag van mijn man te missen. Niet dat hij er zoveel om geeft, maar met kinderen in huis ontkom je niet aan een verjaardag. ‘Naar een ander feestje ga ik graag mee’, app ik er daarom nog maar achteraan.

Een week later kijk ik met een schuin oog mee naar Het Klokhuis. Het gaat over trompetten en na een dag voor de klas merk ik dat ik erg veel moeite heb met het geluid van een trompet. ‘Wat een takkeherrie’, mopper ik naar niemand in het bijzonder. ‘Leuk juist’, antwoordt mijn zoon die half op zijn kop over de bank hangt. Als het is afgelopen verschijnt er een aankondiging van een Klokhuis-dag in NEMO in Amsterdam. ‘Dat is cool’, roept mijn zoon. ‘Ja, kunnen we daarheen?’, vraagt mijn dochter. In het beeld zie ik de datum: zaterdag 6 juni.

Een licht gevoel van schaamte overvalt me

‘Dan is jullie vader jarig’, antwoord ik terwijl ik alweer verder scroll op mijn telefoon. ‘Echt niet’, hoor ik vanaf de bank, ‘papa is op 7 juni jarig hoor.’ Ik kijk mijn zoon aan en lach een beetje. ‘Eh jawel, papa is op 6 juni jarig.’ Een zucht. ‘Nee op 7 juni.’ Nog een zucht. ‘Nee, Willem op 6 juni.’ Even is het stil en dan hoor ik vanuit de keuken de stem van mijn man. ‘Ik wil me er niet mee bemoeien hoor, maar ik ben op 7 juni jarig.’ Mijn zoon schiet overeind van de bank. ‘Zie je nou wel?’

Een licht gevoel van schaamte overvalt me, maar mijn man moet vooral lachen. Na tien jaar zou ik zijn geboortedatum toch redelijk paraat moeten hebben? Ik ben niet eens in staat een smoes te verzinnen. Even later app ik mijn collegavriendinnen. Over het festival. Over de verjaardag van mijn man. Die dan níet is. Mijn vriendinnen appen bijna allemaal tegelijk terug, in hoofdletters en met huilend lachende emoji’s. De volgende dag tikt mijn collega me op de schouder. ‘Lekker hoor vriendin, de verjaardag van je man niet weten.’ Ik knik en kijk haar aan. ‘Moet je je voorstellen wat er gebeurd zou zijn als het andersom was geweest en hij míjn verjaardag niet meer zou weten…’ Dan hadden we het daar thuis nog járen over gehad.