Haren verven

Natanja blogt over haar leven als moeder van een zoon van 12 en een dochter van 15. En over zichzelf natuurlijk 😉

Ik had het kunnen weten. Toen dochter aankondigde dat ze weer haar haar wilde verven, en het blond zou worden. Ik opperde nog om haar te helpen, dat leek me wel zo verstandig. Blonderen kan enorm verkeerd gaan. Maar nee, ze wilde het zelf doen, met hulp van twee vriendinnen. Ik kon haar nog net meegeven een oud t-shirt en oude handdoek te gebruiken, en dat een lik vaseline op haar voorhoofd zou helpen tegen branden op de huid. 

Mijn ex merkte fijntjes op dat ik mijzelf ‘de markt uitprees’

Telkens als mijn dochter wil experimenteren met haar kapsel, popt er een herinnering op. Naar de keer dat ik het radicaal afknipte omdat het uit was met mijn jeugdliefde. Meerdere meiden in mijn boerenstadje liepen rond met kortgewiekt haar – ik wilde daar een van zijn. Van half lang ging ik naar modelletje wc-borstel. Mijn ex merkte fijntjes op dat ik mijzelf ‘de markt uitprees’, ik voelde me on top of the world. 

Kleuren was mijn ding. Donkerbruin, rood, ginger, in mijn studententijd ging ik zelfs van donkerrood naar compleet platina. Daarvoor waren drie ontkleuringsbeurten nodig, en mijn haar kreeg langzaam de dichtheid van een snottebel. Mijn kapper begon in de vijf uur dat ik in zijn stoel zat steeds panischer te kijken. Ikzelf had goede hoop op een fantastische afloop, en fietste daarna lichtgevend door mijn studentenstad. 

En nu heb ik een kind dat dit allemaal net zo leuk vindt, dus kwalijk nemen kan ik het haar niet. Eerder maakten we al samen een ‘racoon tail’, waarbij we plakbandjes secuur om een lok plakten, de tussenruimtes opvulden met blondeermiddel en zo een breed gestreepte lok ontstond. 

Ik bekijk het resultaat vorsend

Deze keer moet alles blond. Bij terugkeer van haar vriendinnen blijkt het, op zijn zachtst gezegd, niet zo goed gelukt. Ik bekijk het resultaat vorsend, en besluit er zelf nog een laag blondeer overheen te doen. Ook dat mislukt. Mijn kind is oranje-geel, met een interessant patroon van donkere vlekken en lichte strepen. Met wat fantasie zou je kunnen zeggen dat ze een panterprintje nastreefde. Maar niets is minder waar. 

Ik zucht, en bel de dorpskapper. Ik had ook gewoon nee moeten zeggen, dus neem mijn verlies. ‘Ik ga dit één keer voor je betalen, omdat ik je hiervoor had moeten behoeden, maar daarna nooit meer!’ zeg ik streng.
Ik hoor het amusement in de stem van de kapster als ik haar de situatie voorleg. Die ziet de euro’s al binnenstromen. ‘Leuk hè, tieners,’ zegt ze lachend. We overleggen wat er moet gebeuren en ze rekent me de financiële schade voor. Die is zo enorm dat ik niet anders dan een ‘wat de fuck’ kan uitbrengen.

Als we vervolgens in de salon aanschuiven voor een plan, verzucht ze na tien minuten dat ze het niet aandurft. ‘Je kunt beter naar Kinki Kappers gaan,’ kijkt ze vertwijfeld. ‘Die kunnen hier meer mee dan ik.’ Via de spiegel kijkt ze naar mijn dochter. ‘Bij hen kun je misschien je wel echt een panterprintje nemen.’ Hoopvol kijkt mijn dochter me aan.