Marloes is moeder van Willem (9 jaar) en Guusje (7 jaar), en leerkracht op een basisschool. Ze blogt over haar rommelige en drukke leven.
Je herkent ze meteen op het schoolplein.
Geen haast, alle tijd.
Vaak nét iets te vroeg. Sjaal goed om, jas dicht.
Klaar om met open armen op te vangen.
Ik zie ze overal, altijd.
Bij zwemles, zwetend op die harde bankjes.
Bij de dokter, handje vasthoudend.
Bij ieder optreden, trotser dan pauwen.
Bij sportwedstrijden juichen zij het hardst.
En ja… ze doen dingen anders.
Ze geven koekjes. Soms al voor negen uur.
Ze zeggen dingen als: “Ach, dat mag best een keertje.”
Ineens mag er veel meer dan thuis.
Schermtijd wordt een flexibel begrip en bedtijd onderhandelbaar.
En toch… is er niemand bij wie ze zo veilig zijn.
Want wat zij geven, kunnen wij soms gewoon even niet.
Tijd. Échte tijd, met volledige aandacht.
Een spelletje dat eindeloos mag duren.
Een verhaal dat drie keer opnieuw verteld wordt.
Een wandeling zonder doel.
De enige mensen op de wereld die waarschijnlijk net zoveel van ze houden als jij.
Misschien nog wel meer.
Misschien nog wel meer dan van jou.
Maar dat geeft niet.
Want waar zouden we zijn zonder de opa’s en oma’s?
Geen reacties