Ontdooien

Marloes is moeder van Willem (8 jaar) en Guusje (6 jaar), en leerkracht van groep 3 op een basisschool. Ze blogt over haar rommelige en drukke leven.

‘We zijn ontzettend blij dat jullie zijn juffen waren. Jullie zagen hém echt.’ Het is de eerste dag van de zomervakantie als ik een bericht lees dat me ondanks de tropische temperaturen kippenvel geeft. Ik staar voor me uit en denk aan het jongetje dat in september in onze klas kwam en geen contact wilde maken. Geen high five bij de deur, geen goedemorgen, geen oogcontact en zelfs geen glimlach. Met hangende schouders en een diepe frons in zijn jonge gezichtje zat hij achterin de klas, liep hij over het schoolplein. 

Er moet toch een manier zijn om met hem in contact te komen, dachten mijn collega en ik. Maar hoe? Zijn ouders beaamden het, hij moest ontdooien, hij had tijd nodig, het was spannend in groep 3. En dus lieten we hem, maar we lieten hem niet los. We gingen op zoek naar zijn interesses, gaven hem momentjes om tot zichzelf te komen, kwamen dichterbij, maar nooit té dichtbij. We vroegen hem naar zijn huisdier, begonnen te kletsen over de dingen waar hij echt alles van wist.

Met het voorjaar bloeide hij op

Met het voorjaar dat naderde, bloeide ook hij op. Steeds vaker verscheen een lach op zijn gezicht, regelmatiger ging zijn vinger omhoog. Gedag zeggen was al lang geen probleem meer en af en toe kwam hij zelf naar ons toe. Hij komt los, zeiden we tegen elkaar, we zien een ander jongetje verschijnen.

Vorige week kwam hij naast me zitten, stralend zoals hij dat nu doet, ‘juf, misschien kunnen we een keer samen naar de Mc Donald’s, ik heb best veel zakgeld. Neem jij dan ook altijd zo’n box met zo’n speeltje?’. We kletsten over de vakantie, een klasgenootje rende voorbij. ‘Ik doe ook mee!’ En weg was hij. Rennend, lachend. ‘Van alle kinderen maakte hij dit jaar de grootste groei door’, zegt mijn collega in mijn oor, ‘dit zijn de kinderen die je voor altijd bijblijven.’ 

Het berichtje van zijn ouders lees ik nog een keer of vier, het kippenvel blijft. Deze leerling krijgt een speciaal plekje in mijn hart, naast het jongetje dat riep lezen te haten en vervolgens een boekenwurm werd, naast het meisje dat het thuis zo moeilijk heeft, naast al die andere kinderen die mijn nieuwe baan als leerkracht zo waardevol maken.