Michelle is getrouwd met Marcel en moeder van Amber (11) en Nova (6).
Ik klap zo hard en lang als ik kan voor Nova die trots haar zwemdiploma C omhoog houdt, waarna ik de condens van de lens van mijn telefoon veeg om nog snel een foto te maken van dit memorabele moment.
Man, wat ben ik blij dat er eindelijk een eind aan dat geëmmer in het zwembad is gekomen. Nooit meer die natte kleren en schoenen in onze badkamer, nooit meer op blote voeten dat meisje aankleden en nooit meer die wekelijkse spijt van mijn te warme kledingkeuze tijdens het kijkmoment.
Alles met onze eyes on the prize
Na het snelle behalen van A en B eerder in het jaar, dachten we dit zwemdiploma wel even snel in de herfstvakantie te fiksen. Maar elke dag zwemles van half elf tot twaalf bleek een logistiek drama als je ook op kantoor wordt geacht te zijn. Mijn man en ik hadden dus een ingenieus schema van thuiswerken, naar het zwembad brengen, weer ophalen en naar de BSO brengen. Dit alles inclusief haastige omkleedsessies in die veel te volle en bloedhete kleedkamer. Maar … alles met onze eyes on the prize: Het Afzwemmen, op die aansluitende zaterdag.
Aldus onze arrogante aanname.
Onze meid had de hele week lachend naar ons gezwaaid en heel ver onder water gezwommen tijdens het kijkmoment de laatste tien minuten. Dus toen er na de laatste les op vrijdag geen afzwembrief in mijn al uitgestoken hand werd geduwd, voelde dit als een grote slagroomtaart in mijn gezicht.
Het was alsof we voor eeuwig veroordeeld waren tot natte kleren in de badkamer
Terwijl Nova de teleurstelling al vergeten was toen ze met natte haartjes en onesie in de auto stapte, baalde ik er nog een paar dagen flink van. Vooral omdat ze weer van voren af aan moest beginnen in een nieuw C-groepje, met een afzwemdatum ver in de toekomst. Het was alsof we voor eeuwig veroordeeld waren tot natte kleren in de badkamer en een vieze zwembadvloer onder onze blote voeten. Ik was dan ook euforisch toen Nova me na drie lessen lachend vertelde dat ze mocht afzwemmen.
‘Goed gedaan Nova, je hebt gewoon je C!’ zeg ik in de auto tegen mijn allerliefste kleine meisje dat trots de medaille om haar nek bewondert.
‘Hoef ik nu nooit meer naar zwemles?’ vraagt ze.
‘Nee nooit meer, je hebt nu al je zwemdiploma’s, dus dit is de laatste keer dat je hier was!’ roep ik opgewekt, waarna ik overvallen word door een steek in mijn maag.
Verschrikt kijk ik achterom naar mijn aapje en de tas met natte kleren en schoenen naast haar, en besef ineens: Nooit meer…
Geen reacties