Meidenvenijn

Marloes is moeder van Willem (9 jaar) en Guusje (6 jaar), en leerkracht op een basisschool. Ze blogt over haar rommelige en drukke leven.

‘Mama, ik kan écht niet slapen!’ Mijn zesjarige ligt in míjn bed, haar eigen bed wordt al maanden afgekeurd wegens te donker, te eng, te ver weg van mama. Dus hebben we inmiddels een soort nachtelijk doorgeefluik: zij begint in mijn bed, daarna schuif ik haar op een matras naast het bed. Niet mijn beste fase als ouder, maar hee, iedereen slaapt weer. Dacht ik.

Deze avond dus niet. Geïrriteerd som ik op: ‘Je hebt gegeten, geplast, je bent schoon, je knuffels zijn er, je ligt in mijn bed… wat kan ik nóg meer doen?’ Ze kijkt me verdrietig aan. ‘Ik weet het niet.’ Dan, na een stilte: ‘Misschien omdat ik niet op dat feestje van W mocht komen.’ Ik voel mezelf schakelen van slaperige moeder naar alerte ouder met flashbacks naar haar eigen basisschooltijd.

Ik dacht dat ze mijn vriendinnen waren

‘Op dat feestje hebben ze over mij gepraat,’ fluistert ze. ‘Z zei dat ik saai en stom ben omdat ik vaak moet huilen. En W en G vonden dat ook.’ Ik trek de deken van haar af en ga naast haar in bed liggen als ik vraag hoe ze dat weet. ‘L vertelde het.’

En daar is het: haar eerste echte ervaring met meidenvenijn. Ik trek haar dicht tegen me aan. ‘Wat naar om te horen. Ik snap dat je daar wakker van ligt.’ Ze snikt zachtjes tegen mijn schouder. ‘Ik dacht dat ze mijn vriendinnen waren.’ Au. Zes jaar oud en al zo’n pijnlijke les.

‘Misschien moet je morgen proberen uit te zoeken wat er écht is gezegd? En hoe je dat kunt vragen zonder boos te worden?’ Dus daar liggen we dan, veel te laat, gesprekjes te oefenen. Ze knikt dapper, oefent zachtjes mee, en langzaam ontspant haar lijf.

Wanneer ze eindelijk in slaap valt, til ik haar voorzichtig op en leg haar op het matras naast mijn bed. Nog maar zo klein, terwijl de problemen soms al groot voelen. Blijf maar naast me liggen en slaap, alsjeblieft, de hele nacht door (voor ons allemaal). De rest komt morgen wel.