Meesterwerk

Michelle is getrouwd met Marcel en moeder van Amber (11) en Nova (7). 

‘Het is een meesterwerk!’ zingen de kinderen op het podium. Kinderen die ik van een verlegen kleuter heb zien opgroeien tot een tiener klaar voor de middelbare school. Ik bekijk ze een voor een, met pijn in mijn kaken van de grote glimlach die al een uur op mijn gezicht gebeiteld staat en een zakdoek stevig in mijn vuist geklemd. 

Maar ik kijk vooral naar mijn grote dochter, onze ster, die vanavond met verve een van de hoofdrollen heeft vertolkt en stralend een solo heeft gezongen. Daar staat ze dan, en met een brok in mijn keel denk ik aan het meisje dat ik acht jaar geleden naar de kleuterklas bracht waar ze haar schoolcarrière begon. Dat blonde meisje in de zon, die de basisschool in alle vrolijkheid doorliep met die stralende glimlach en haar gezworen besties aan haar zijde. Maar ook met de worsteling van het schoolwerk wat haar soms parten speelde. Een worsteling die me best wat slapeloze nachten heeft opgeleverd.  

Wat zou ik nu graag terug in de tijd gaan.

Intussen worden de kinderen omstebeurt naar voren geroepen om een individueel applaus in ontvangst te nemen. Wat zijn ze allemaal groot en wijs. Het lijkt wel gisteren dat ze als kleuters met grote ogen naar Sinterklaas keken die de school kwam bezoeken. Ongelofelijk hoe snel zo’n basisschooltijd voorbijgaat. Wat zou ik nu graag terug in de tijd gaan om mijn jongere zelf op het hart te drukken dat ze nog even extra van haar ukkie moet genieten en elke fase moet omarmen. Voor je het weet sta je namelijk met tranen in je ogen te klappen tijdens het eindapplaus van de groep 8 musical. 

‘En als Luca: AMBER!’ roept de meester hard, waarna Amber naar voren loopt en lachend haar applaus in ontvangst neemt. Mijn trots is inmiddels tastbaar en ik klap tot mijn handen pijn doen.
Maar ik voel ook een sluimerende spanning voor wat de toekomst ons gaat brengen. Want in september vertrekt ze in haar uppie op haar fiets naar haar nieuwe school, en ik hoop zó dat ze letterlijk en figuurlijk haar weg kan vinden en dezelfde liefde ontvangt waar ze zich al die jaren op de basisschool zo heerlijk in wentelde.  

Blijft ze zo gelukkig als ze nu is? Krijgt ze op haar nieuwe school ook van die fijne vriendinnen? Zal het schoolwerk haar niet te veel hoofdbrekens geven? Let ze goed op bij die akelig drukke rotondes?  
Ik probeer er maar vanuit te gaan dat het goed komt, omdat piekeren de toekomst niet anders maakt. En kijk haar nu staan, dat moét toch goedkomen met die kanjer, dat meesterwerk, míjn meesterwerk, zeg ik tegen mezelf. 

Maar was er maar een toekomstige versie van mezelf die me even gerust kwam stellen.