Michelle is getrouwd met Marcel en moeder van Amber (11) en Nova (6).
‘Let’s do it,’ mompel ik als ik op de aanmeld-link klik. Er verschijnt een enorm formulier met stappen om mijn dochter aan te melden voor de middelbare school. Ik zucht een paar keer, lees alles goed en slik een paar tranen weg. Jeetje wat wordt het nu allemaal echt.
Vier puntjes, vier miezerige puntjes, kwam ze tekort op de doorstroomtoets, waardoor ik haar nu niet aanmeld bij de school van haar keuze, maar bij een school waar ze qua vriendinnen vanaf nul moet beginnen.
Het tekort aan punten lag zoals verwacht bij dat stomme rekenen
Het tekort aan punten lag zoals verwacht bij dat stomme rekenen, iets waar mijn elfjarige de grootste moeite mee heeft, en waar ze in aanloop op de toets dus eindeloos op heeft geoefend. Met haar vader welteverstaan, want rekenen zorgt ook bij mij voor een error. Helaas is goed kunnen rekenen na ruim dertig jaar nog steeds de heilige graal en zorgt het er nu voor dat mijn dochter niet naar de school gaat met vriendinnen die al sinds de kleuterklas in haar leven zijn, iets wat ze zo vurig had gewenst.
Ik weet ook wel dat de school waarvan het aanmeldformulier nu zo dwingend op mijn scherm staat, heus geen jeugdgevangenis zal zijn. Maar de gedachte dat ik haar in september weg zal zien fietsen, naar een jungle die ze nu in haar uppie moet betreden, doet mijn maag ineenkrimpen. Want wat hád ik haar in die eerste weken haar vriendinnen-buffer gegund.
Allemaal door dat kut-rekenen, denk ik als ik haar personalia invul en ik voel weer die boosheid opkomen die de laatste dagen steeds vaker een weg naar buiten vindt. Want ze is zóveel meer dan dat rekenen. Een fijne meid om in de klas te hebben, volgens haar meester. Maar nog fijner om als dochter te hebben, met haar stralende glimlach en gezellige grapjes.
Als ik bij de laatste pagina van de aanmelding ben beland, en mijn wangen droogdep, moet ik ineens denken aan een gesprekje dat Amber en ik tijdens onze zomervakantie hadden.
Alles komt jou aanwaaien
‘Alles komt jou aanwaaien,’ zei ik tegen Amber.
‘Nou dat valt wel mee hoor,’ reageerde ze.
‘Jawel hoor, je bent creatief, mooi, grappig en empathisch. Oké rekenen is lastig, maar je kan niet alles hebben,’ was mijn antwoord.
Ze dacht even na en zei: ‘Eigenlijk komt alles mij wél aanwaaien. Het waait allemaal voorbij, maar ik kan het alleen niet allemaal pakken.’
Ik grinnik om haar wijs gevonden woorden en besef dat ze helemaal niets hoeft te pakken, maar alles al heeft.
‘Het komt goed, dat moet,’ zeg ik hardop tegen mezelf, waarna ik op de knop druk om de aanmelding definitief te maken.
Geen reacties