Michelle is getrouwd met Marcel en moeder van Amber (11) en Nova (bijna 7). Gister schreef ze over hoe ze dit jaar de avondvierdaagse zélf organiseerde toen hij niet dreigde door te gaan. Gooit het slechte weer nu alsnog roet in het eten?
‘We gaan tóch lopen!’ roep ik uitgelaten naar Marcel, terwijl ik de tranen van mijn wangen veeg. Ik voel de pijn in mijn buik van het door noodweer afgelaste avondvierdaagse-defilé zelfs een beetje wegebben.
Het was de anticlimax der anticlimaxen na drie heerlijke avonden die, na een bezwete race tegen de klok -want zes uur beginnen na een werkdag is een bijna onmogelijke opgave- altijd een lach op mijn gezicht toverde. Uiteraard door die enorm leuke kinderen van onze school, maar óók door al die lieve ouders.
Dit bleek meer geregel én verantwoordelijkheid dan gedacht.
‘Ik ga het gewoon zelf regelen,’ zei ik maanden geleden toen ik erachter kwam dat onze school dit jaar niet mee zou doen met de avondvierdaagse in onze woonplaats en ik dat niet over mijn hart kon verkrijgen.
Naarmate de maanden vorderden bleek dit toch meer geregel én verantwoordelijkheid dan gedacht, zo naast een fulltimebaan, gezin en duizend andere bezigheden. En aangezien ik slecht om hulp kan vragen, had ik soms niet eens tijd om te ademen. Ik vroeg me dus meer dan eens af of ik niet compleet gestoord was én of het überhaupt wel gewaardeerd werd.
But boy was I wrong. Er stonden al snel ouders op om per klas namen te verzamelen en begeleiding te regelen. Om deze betrokken ouders verder niet te veel te belasten, probeerde ik toch nog zoveel mogelijk zelf te doen waarmee ik avonden zoet was. Ja, ja, compleet gestoord.
Tot de avondvierdaagse van start ging.
Tot de avondvierdaagse van start ging. Ineens stonden er ouders langs de route met ijsjes, werden er borden met de naam van onze school geregeld om de lange stoet kinderen te markeren en werd in no time een fantastisch pauzepunt uit de grond gestampt. In deze verharde wereld voelde dit allemaal als een koud glas cola op een warme dag en het maakte de avondvierdaagse tot één groot liefdevol evenement.
Dat het noodweer nu roet in het eten gooit, waardoor we dit hele avontuur niet af kunnen maken, voelt dus helemaal verkeerd. Maar in de chaos had ik me verkeken op de gemeenschap van lieve ouders die me geholpen hebben deze dagen tot een succes te maken. Die stonden dus op om -na de bui- tóch een alternatief defilé te organiseren in onze wijk: een symbolisch rondje, inclusief medaille. Wat volgde was een intens over en weer geapp en minutieus in de gaten houden van het weerbericht.
Bij de plek aangekomen sta ik te kijken van de snel gerealiseerde muziek en iets lekkers te drinken. Als ik vervolgens naar mijn blije meiden en de rest van de leerlingen kijk, die behangen met snoepkettingen én de welverdiende medaille, het kleine rondje lopen, pink ik een traantje weg. Door de kinderen én hun geweldig lieve ouders.
Geen reacties