Compleet gestoord

Michelle is getrouwd met Marcel en moeder van Amber (11) en Nova (bijna 7).

We zitten inmiddels op zes kilometer en ik kijk -toch wel een beetje trots- naar al die kauwende gezichten die zich, al snoep uitdelend of met waterpistool, als hypere robotstofzuigers door de groep begeven. Een situatie die bijna niet had bestaan, want dit hele feest was om verschillende redenen voor de leerlingen van onze school haast niet doorgegaan.

Het maakte me verdrietig dat de kinderen dit niet zouden meemaken.

Dan regel ik het zelf wel, bedacht ik me maanden geleden voortvarend toen me herhaaldelijk werd gezegd dat een avondvierdaagse er voor onze school dit jaar écht niet in zou zitten. Ook al heb ik als kind nooit een avondvierdaagse gelopen; de waarde van die in onze woonplaats voel ik elk jaar door de rijen gonzen. Het maakte me verdrietig dat de kinderen dit niet zouden meemaken door zoiets futiels als organisatorische problemen. Dat het Nova’s eerste en Amber’s laatste zou zijn, speelde uiteraard ook een grote rol.

Wat volgde was een ambitieus plan dat me uiteindelijk veel meer werk kostte dan ik had gedacht en waarbij ik me regelmatig afvroeg of ik wel goed snik was. Ik was hele avonden druk met lijstjes maken, het regelen van coördinatoren, vragen beantwoorden, vragen stellen aan de organisatie, contact met ouders, Tikkies sturen, wandeldiploma’s schrijven, medailles verdelen, dingen regelen met iedereen die zo lief was te helpen en heel veel appen. Het voelde soms als een iets te grote verantwoordelijkheid, waar ik vooral ’s nachts met grote ogen over lag na te denken. Waar was ik eigenlijk aan begonnen?

Het was niet zo dat ik verder niets te doen had.

Het was namelijk niet zo dat ik verder niets te doen had, met die duizenden groep 8-musicalcommissies die om mijn aandacht vragen, het kraamcadeau voor de meester dat geregeld moest worden, luizencontrole en het plannen van Nova’s kinderfeestje, verjaardag én traktatie. En laten we dat gezin niet vergeten. Daarnaast wilde ik af en toe óók wel eens iets voor mezelf doen. Ademen ofzo.

Dit alles gecombineerd, met de organisatie van de avondvierdaagse voelde dus vaak als een fulltimebaan naast mijn daadwerkelijke fulltimebaan. Toegewijd of compleet gestoord? That’s the question.

En nu is het dag drie van de avondvierdaagse en ik heb een nieuw level van moeheid aangetikt. Maar als ik die groep blije kinderen én ouders door het bos zie lopen weet ik dat ik de juiste keuze heb gemaakt.

Ik ben misschien gestoord, maar als ze dít toch niet hadden meegemaakt…dát was pas gestoord geweest.