Traditiegetrouw sluiten we het jaar af met elke dag een terugblik van steeds iemand uit ons bloggersteam. Vandaag blikt Priscilla terug op 2025. Het jaar van hun remigratie.
‘Drink je smoothie op, ik wil de zee in. Nu! Misschien zien we een schildpad of weer die enge slang,’ zegt mijn jongste dochter dwingend tegen haar twee grote zussen. Ze is het treuzelen zat en staat te popelen om te snorkelen. Op zoek naar de allermooiste tropische vissen in Curaçao.
Ik denk terug aan onze zondagen bij Kokomo Beach, een klein strand met een groot vlot midden in de azuurblauwe zee. Verder was er een restauran, met veel tamme hagedissen op zoek naar restjes eten, en een beachbar. Als de zon en de zoute zee te veel op je huid prikten tijdens het snorkelen, dan sjokten we naar het loungedeelte van het restaurant waar we (strip)boeken lazen of spelletjes deden… nippend aan onze verse smoothies en cappuccino’s.
‘Zeg mevrouw, ga effe aan de kant!’ Mijn tropische gedachten worden abrupt verstoord door een ongeduldige vrouw in de bus. Met een chagrijnig hoofd zucht ze extra luid. Haar koffiewalm komt mij tegemoet. Blegh. Terug in de realiteit! Ik zit in een overvolle bus richting Amsterdam Amstel. Braaf naar mijn werk. Als een vreemd schaapje in een kudde. Een kudde die eindeloos lang lijkt. En allemaal met hun snoet in hun mobiele telefoons.
Met weemoed denk ik terug aan die talloze relaxte zondagochtenden in 28 graden met mijn gezin. Week in, week uit, twaalf maanden maal vier jaar. Een waardevolle periode.
En dat besef van onze kostbare tijd samen wordt in Nederland alleen maar groter. Op Curaçao geen gehannes met overvolle agenda’s, geen sociale druk, geen uitnodigingen ver van tevoren, maar gewoon met elkaar zijn in het moment. Met, uiteraard, de dagelijkse discussies en gekibbel.
‘Mama, waarom zien we je niet zo vaak meer?’ vraagt een van mijn dochters als ik thuiskom van werk.
‘Omdat mama het leuk vindt om mijn eigen werk te hebben en ik momenteel aan hele coole projecten werk,’ zeg ik met betraande ogen en een enorm schuldgevoel.
Het relaxte eilandleven heeft plaatsgemaakt voor het drukke stadsleven. Het leven waarin ik vier keer per week van huis naar werk hobbel en weer terug. En de weekenden gevuld zijn met sportlessen, visite, verjaardagen en kinderfeestjes. 2025: van stand nul naar stand 100. Op naar het nieuwe jaar en graag terug naar iets er tussenin, por favor.
Ayo,
Priscilla
Geen reacties