Zoveel fases

Marloes is moeder van Willem (9 jaar) en Guusje (7 jaar), en leerkracht op een basisschool. Ze blogt over haar rommelige en drukke leven.

‘Drie korte slaapjes.’ Mijn schoonzus draait haar telefoon naar me toe. In de app van het kinderdagverblijf staan drie keurige registraties. 32 minuten. 41 minuten. 27 minuten. ‘Hij is straks natuurlijk helemaal gesloopt,’ zucht ze, ‘of hij slaapt vannacht juist niet meer.’ Ik kijk naar de cijfers alsof ik er iets verstandigs over kan zeggen. Vier maanden oud, drie slaapjes.

Negen jaar geleden had ik hier waarschijnlijk een complete analyse op losgelaten. Ik had Google geraadpleegd, een forum gevonden waar iemand aan de andere kant van de wereld precies hetzelfde probleem had en mezelf ervan overtuigd dat mijn baby nooit meer zou leren slapen (wat ook zo was).

Ik heb geen idee

Twee dagen later vraagt mijn collega om advies voor haar peuter. ‘Wat zou jij als eerste doen? De speen weg, zindelijkheidstraining of een peuterbed?’ Ik open mijn mond en sluit hem weer. Want eerlijk? Ik weet het niet. Ik weet nog wel dat ik er ooit mee bezig was. Dat ik een studie maakte van dat zindelijk worden, met stickers, potjes die muziek maakten en luierbroekjes met leuke printjes. Maar wanneer Willem precies naar een peuterbed verhuisde? Geen idee. Wanneer ik dat laatste pak luiers kocht? Ook geen idee. Die laatste speen? Laat maar.

Er staat me nog zoveel te wachten

Wat toen enorm voelde, lijkt nu verrassend klein. Niet omdat het niet belangrijk was, maar omdat er alweer iets nieuws voor in de plaats komt. Tegenwoordig maak ik me druk over schermtijd, gamen, meidenvenijn en iets te fanatieke reacties bij de voetbaltraining. Of over kinderen die ineens overal een mening over hebben en die mening ook zonder aarzelen delen.

Laatst vroeg ik een vriendin met drie pubers hoe zij dat allemaal had aangepakt. Ze haalde haar schouders op. ‘Joh, dat weet ik echt niet meer. Die fase zijn we alweer voorbij. We maken ons nu druk om alcohol, vriendjes en de manosphere.’ Ik moest lachen en tegelijk een beetje huilen. Er staan me nog zoveel fases te wachten. Maar stiekem ben ik ook wel blij dat ik me nooit meer druk hoef te maken om wakkertijden en middagslaapjes.