Hannah is moeder van Lara (13 jaar) en Luna (10 jaar). Samen met haar man Joren probeert ze de omslag van de (ver)zorgende ouder naar hard core opvoeden te maken en dat valt niet altijd mee. Sinds kort mogen wij meelezen met hun struggles én successen.
‘Hier Lara, zet deze nog even achterin’, ik druk de doos met spelletjes in haar armen. We proppen de auto vol met appeltaart, papieren bordjes, taartvorkjes en pubers. Een van hen heeft behalve een groene coupe, lippiercings en een weldadige hoeveelheid studs ook met oogpotlood een soort joker-smile getekend in de mondhoeken.
‘Mogen Adam, Lars en Sharon ook op mijn feestje komen?’ vroeg Lara twee weken geleden. Ik zag Joren even slikken. Al jaren vieren we verjaardagen in een restaurant met veel taart en dezelfde groep familie en vrienden. Maar als je dertien bent en te groot voor partijtjes dan is dat eigenlijk heel logisch.
Ik appte onze familie: ‘Lieve allemaal, op 14 maart vieren we de dertiende verjaardag van Lara. Let op, haar vrienden komen ook dus be cool 😎’.
Lara meldde haar vrienden: ‘Kom zoals je bent’. Ze waarschuwde ze alvast voor ‘judgy’ familieleden en seinde haar uitgesproken tante in; ‘tegen mij mag je alles zeggen maar beledig mijn vrienden niet hoor!’
Toegegeven, ik moest even warmdraaien met de nieuwe vriendenkring van onze puber. Deze exemplaren kwamen niet van kleuter af aan over de vloer met de barbies spelen en koekhappen. Dit is ‘meet them where they’re at’ en er staat dan echt al iemand. Soms kijk ik net te lang naar een piercing, ga ik de mist in met een voornaamwoord of naam (ja die wisselen ook!) of volg ik de codetaal even niet. Maar dan voer ik ze gauw een tosti of chips en het werkt want ze blijven komen.
En ik snap waarom Lara zich thuis voelt bij hen. Ze zijn slim, grappig, aardig en ruimdenkend. Ze voelen zich net even anders dan andere kids. Waar veel tieners kiezen voor veiligheid door op te gaan in de massa met hoodie-jeans-gympen-zwarte jas, uiten Lara’s vrienden zich door zich af te zetten van die massa maar lijken daardoor net zo goed op elkaar. Donkere make up, piercings, studs, haren in alle kleuren, baggy kleding. En juist zo vormen ze snel vriendschappen: ‘Coole pins’ of ‘dat t-shirt is fire’. Nare opmerkingen worden afgestraft, bullies worden uit de whatsapp groep gemieterd.
Na het jolige autoritje lopen we met zijn allen naar de locatie. Ik zie Lara gelaten zuchten.
Al snel druppelt iedereen binnen. Er wordt taart gegeten, spelletjes gedaan en gekletst. Er fluistert iemand ‘is dat nou een jongen of een meisje?’ in mijn oor. Ik mompel terug; ‘hou gewoon vast aan dat er een mens tegenover je zit en gebruik ‘jij’,’die’, ‘peeps’, ‘bro’ of ‘dude’, dan zit je altijd goed.
Verderop aan tafel schatert onze amicale huisvriend het uit bij alle verhalen van de jeugd, mijn uitgesproken zus laat ze al haar frietjes opeten en oma krijgt complimenten van ze over de taarten.
Na het uitzwaaien van alle familie is Lara’s conclusie ‘dat het gewoon echt kaulo gezellig was’. In de avond zei haar zusje nog; ‘Ik had me wel geschaamd als tante Wendy iets raars had gevraagd aan mijn vrienden’.
‘Dat hoeft eigenlijk niet hoor’, zei ik met een glimlach.
‘Dit zijn onze mensen en daar moet iedereen het maar mee doen’.
Geen reacties