Hannah is moeder van Lara (13 jaar) en Luna (10 jaar). Samen met haar man Joren probeert ze de omslag van de (ver)zorgende ouder naar hard core opvoeden te maken en dat valt niet altijd mee. Wij mogen hier meelezen met hun struggles én successen.
‘Mam, ik ben mijn pinpas vergeten dus Lara stuurt mij even een tikkie,’ appt Luna. Ze doet er ook een foto bij van de lunch die de meiden bij de gele M zitten te nuttigen. Ik grinnik erom met de kapster die ondertussen mijn haar in de verf zet.
Vandaag doen we een experiment. Terwijl ik bij de kapper zit, gaan de zusjes samen shoppen voor de wintergarderobe. Kan de oudste mooi oefenen voor als ze straks kleedgeld heeft en brengt de jongste lekker tijd met haar grote zus door, waar ze stiekem zo naar hunkert.
Ik maakte naar allebei een bedrag over, gaf instructies over wat ze nodig hebben en waar ze vooral niet mee moeten thuiskomen.
‘Sturen we jou dan van alles foto’s?’ vroeg Luna.
‘Dat hoeft niet hoor, ik vertrouw erop dat jullie samen heel verstandig zijn,’ zei ik plechtig voor ik de salon instapte. ‘Ga eerst maar eens lunch scoren,’ knipoogte ik.
Ondertussen zit ik licht onrustig in de stoel.
Ondertussen zit ik licht onrustig in de stoel. Niet vanwege die meiden, maar omdat dit niet het enige experiment is. Ik was te laat met deze afspraak inplannen en mijn lievelingskapster zat tot Sint Juttemis vol. Dus ik moest de joker inzetten. Dan weet je niet wie je krijgt.
Toen kapster één me in de verf had gezet (met wel heel veel folies..) en het moest intrekken, keek ik weer op mijn telefoon. Ik kreeg selfies vanuit de paskamer en af en toe zag ik bedragen van Lara’s rekening afgaan. Daarna waste kapster twee mijn haar. Hardhandig moest mijn natte haar ‘doorgekamd’ worden. Het voelde meer als een harsbeurt. Toen moest ik nog tien minuten met een masker in blijven zitten, dat was nieuw.
Ze stormden de wasruimte binnen en begonnen te vertellen.
Terwijl ik nog met mijn hoofd in de wasbak hing, kwamen de meiden enthousiast terug met hun tasjes. Ze stormden de wasruimte binnen en begonnen te vertellen. Ze hadden een paar truien en een broek gescoord, maar zagen daarna niet veel leuks meer. Ineens kwamen er een paar squishies tevoorschijn ‘maar die waren wel van hun eigen zakgeld hoor’ en Luna had een paar ‘noodzakelijke’ Halloween bordjes gekocht ‘voor het snoep’. Ze hadden ook nog een cadeautje voor ons gekocht ‘wel van je eigen geld hoor,’ legde Luna nog uit. Een miniatuur-terrarium met een bloemetje erin, superlief! Al met al dus keurig gedaan.
Inmiddels maakte kapster drie zich op om mij te knippen. Met deze dame heb ik een geschiedenis. Ze is altijd zó enthousiast dat ze je na het knippen spontaan een bruidskapsel of dreadlocks wil aanmeten ‘voor de leuk’. Ik durf dan nooit te zeggen dat dat niet hoeft en onderga dit dan wat Stockholm-achtig. Dit keer moest Luna ook nog een vlecht. ‘Dat is dan 227 euro, wil je pinnen?’ Ik kuch even. Oh ja, dat gebeurt dan ook altijd, het onverwachte fortuin.
Met een hevig geblondeerd hoofd, volle krultang-krullen en opkomende hoofdpijn van de kambeurt stap ik in de auto. ‘What in the holy Dolly Parton happened to you? You’re working nine to five tomorrow?’ zegt Lara droog. Tja, niet elk experiment lukt.
Geen reacties