Leermoment

Michelle is getrouwd met Marcel en moeder van Amber (bijna 12), die net op de middelbare school is begonnen, en Nova (7), die nog heerlijk in groep 4 zit. 

‘Amber, je hebt morgen een SO van geschiedenis!’ roep ik geschokt naar mijn dochter die me onbewogen in haar pyjama aankijkt.
Het is inmiddels bedtijd en ik had net op het blauwe Magister-icoontje geklikt dat vanaf het begin van het schooljaar zo prominent op mijn startscherm staat. Ik wilde namelijk weten hoe laat ze morgen op school moet zijn.
‘Heb je dat al geleerd?’ vraag ik, enigszins hoopvol, naar de bekende weg.
‘Nou, dat kan dus niet, want mijn boek ligt nog in mijn kluisje,’ reageert ze nonchalant terwijl ze een pluk haar om haar vinger draait.
‘Am-ber! Daar moet je dus over nádenken!’ zeg ik geïrriteerd, wat snel afgekapt wordt door een ‘Uuuughh je bent ook zó irritant!’ en een slaande deur.

‘Hier moet ze van leren,’ zegt Marcel als we later op de bank zitten en ik mijn beklag doe over de lakse houding van onze dochter.
‘Ja, maar wel jammer, want ze had voor deze SO gewoon kunnen leren.’ Mijn schuldgevoel knaagt aan mijn gemoed. Want iets meer opletten van onze kant had deze zeer waarschijnlijke onvoldoende kunnen voorkomen.

Onze meid laat het allemaal gelaten over zich heen komen.

Onze elfjarige chaoot zit inmiddels ruim anderhalve maand op de middelbare school en komt voor het eerst in aanraking met wisselende roosters, leraren die ze moet aanspreken met u en allemaal nieuwe klasgenoten. Stressvol zou je denken, maar onze meid laat het allemaal gelaten over zich heen komen. Zoals bijvoorbeeld de schriftelijke overhoringen, waar vooral wij met enige regelmaat door verrast worden. Maar zij niet, zij kijkt voor de vorm wat in boeken die ze al dan niet bij de hand heeft en haalt verder haar schouders op over alles wat er op haar pad komt.

Onbegrijpelijk voor een lijstjesmaker zoals ik én verwarrend, want wat te doen? Ga ik erbovenop zitten en haar zeggen welk boek ze niet mag vergeten, dat ze haar laptop moet opladen of dat ze überhaupt huiswerk moet maken? Of moet ik het toch een beetje laten gebeuren zodat ze leert van haar onherroepelijke fouten? Geef ik haar dus de spreekwoordelijke vis óf de hengel?

Maar goed, van deze fout zal ze hopelijk leren en van één onvoldoende blijft ze vast niet zitten. Toch neem ik me voor iets meer supervisie toe te gaan passen op onze brugpieper. Ik besluit haar te assisteren met plannen en vooruitdenken. Daarnaast bedenk ik me alvast hoe ik haar mentaal zal ondersteunen als de onvoldoende op haar cijferlijst verschijnt, en welk leermoment we hiervan maken.
Twee weken later wordt de lijst aangevuld met het gevreesde geschiedeniscijfer. Maar dat leermoment moet nog even wachten, want op de cijferlijst van onze bofkont prijkt een mooie 8,5.