Even snel

Rebecca Boektje en Saskia Weerstand hebben samen de populaire podcast Moeders of Loeders én een gelijknamige theatertour. Afgelopen maand kwam ook nog eens hun eerste boek uit. Dit boek bevat géén opvoedtips maar scherpe observaties, droge humor en radicale eerlijkheid. En als inkijkje mogen we één van de hoofdstukken hier op de club delen!

Even snel brood halen. Even snel de vaatwasser inruimen. Even snel tanken. Het leven van veel moeders is een aaneenschakeling van even-snels. Dat begint al bij het opstaan. Even snel douchen bijvoorbeeld. Rustig douchen is echt pure luxe. Ik heb me dat nooit gerealiseerd voor ik kinderen had. Als ik nu achter op een shampoofles lees dat het goedje vijf minuten moet intrekken, dan weet ik al dat deze fles blijft staat tot de kids uit huis zijn.

Warme koffie drinken, nog zo’n voorbeeld. Echt. Drink jij je koffie warm, maar heb je wel kinderen? Dan behoor je tot the lucky few. Ik zag ooit een TikTokfilmpje voorbijkomen van iemand die haar koude koffie in de magnetron zette. Treurnis ten top. Een opgewarmd bakje pleur kan geen troost bieden. Koffie drink je snel, of koud.

In mijn haast stoot ik de fietsen van de kids omver.

Het is vrijdagmiddag. Ik hoor mezelf tegen Syb roepen: ‘Ik ga even snel boodschappen doen!’ Gehaast zoek ik een tas. Ik heb melk, koffie, brood, appels en toetjes nodig. Iets van yoghurt en lekkere vla of zo, want het is weekend. Ik pak de bakfiets. Te snel. In mijn haast stoot ik de fietsen van de kids omver. Kakzooi. Snel zet ik ze terug op hun plek, maar ik voel aan alles dat ik nu nóg sneller moet omdat ik zojuist kostbare seconden heb verspild. Ik trap de benen uit mijn lijf, zet de fiets dwars voor de ingang van de supermarkt en ren naar binnen. Ik ram het gebruikelijke lijstje erdoorheen en baal dat er een rij staat bij de kassa en ik niet voor de zelfscan heb gekozen. Als ik niet met handscanner door de winkel ga, maar later bij de zelfscan mijn mandje moet uitruimen, dan kom ik altijd ruimte tekort op dat onbenullige plankje. Dus daar sta ik dan, achter een bejaarde vrouw die tergend lang- zaam haar boodschappen op de band legt. Tering, wat gaat dit traag. Als ze nou ook nog met muntjes gaat betalen, dan schiet mijn hartslag in het rood, denk ik.

Als ik eindelijk afgerekend heb en de zware dingen in een tas heb gepropt, loop ik snel met een zware tas en twee broden in mijn hand weer naar de fiets. Ik slinger de buit in de bak en fiets, alsof ik door de duvel achternagezeten word, weer naar huis.

Als eenmaal alle boodschappen in de kast en koelkast staan, zucht ik diep. Zo, stop de tijd. Ik draai me om en zie Jeppe met Wiep spelen. Jeppe bouwt iets van Coblo en Wiep mag dat dan omverstoten. Ze hebben de grootste lol. Moos roept vanaf zijn bureau vrolijk dat hij een nieuwe achtbaan aan het tekenen is. Eentje die wel negen keer over de kop gaat en waar mama vast niet in durft. Er staan bekers drinken op tafel met limonade erin. Syb zit aan de keukentafel met zijn laptop wat te designen voor werk.

Er was geen brand. Geen crisis. Geen kind dat huilde.

‘Dat was een diepe zucht.’
Ja. Dat was het. Maar waarom eigenlijk? Ik deed boodschappen in recordtempo. Alsof ik Femke Kok op de vijfhonderd meter moest verslaan. Maar voor wie? Er was werkelijk niets aan de hand thuis. Ik had blijkbaar gewoon op mijn gemakje door de supermarkt kunnen lopen. Ik had misschien zelfs een koffietje kunnen drinken bij dat ene zaakje in het dorp. Ik denk dat niemand me thuis echt had gemist. Er was geen brand. Geen crisis. Geen kind dat huilde. Niks.

Alleen ik die het idee had dat alles snel-snel moest. Misschien is dat wel de grootste valkuil van het moederschap: dat we denken dat we onmisbaar zijn, elke minuut van de dag. Terwijl het leven thuis gewoon doorgaat. Kinderen die spe- len. Limonade op tafel. Een achtbaan die negen keer over de kop gaat.

Wat als het niet de tijdsdruk, maar aangeleerd gedrag is? Moeders horen altijd in beweging te zijn. Moeders zitten niet. Moeders doen iets. Ze smeren met één hand een boterham, terwijl ze met de andere een appje beantwoorden. Ze gooien een was in de machine terwijl ze hun tanden poetsen. Lezen een verhaaltje voor terwijl ze in gedachten al bij de broodtrommels van morgen zijn en zich afvragen of er nog genoeg van zus en zo in huis is.

Als ik aan mijn eigen moeder denk, klopt dat beeld. Nog steeds als we bij haar komen eten, is ze constant in beweging. Mijn beppe ook. Geen seconde zit ze stil. Als ze dat wel doet, dan zie je direct de onrust. ‘Heeft iedereen nog genoeg koffie? Een koekje? Ja, er moet nog een koekje bij.’ En dan springt ze weer op. Ik heb het nooit anders gezien. Ook als ik wel een moment ga zitten, bekruipt me direct een gevoel van onrust. En als ik wel toegeef aan mijn verlangen om even een serie te kijken overdag, heb ik daarna meteen spijt – spijt van de verloren tijd waarin ik zoveel had kunnen doen.

Is het omdat de werkdag van een moeder nooit stopt? Die eeuwige to-dolijst in je hoofd die constant aan je trekt? Dat er geen baas is die zegt ‘goed gedaan, je bent klaar voor vandaag’? Het rare is: niemand heeft me ooit gevraagd om iets ‘even snel’ te doen. Syb vraagt het niet van me, de kids verwachten het niet (tenzij ze een snoepje of ijsje willen, of wanneer hun billen geveegd moeten worden). Maar ergens heb ik voor mezelf besloten dat altijd alles snel moet. Dit is wat goede moeders doen. Die doen veel en dan ook nog snel.
Maar misschien is een goede moeder niet iemand die altijd snel is, maar juist iemand die soms bewust langzaam is. Iemand die haar koffie warm drinkt en wél vijf minuten de tijd neemt om die conditioner te laten intrekken. Iemand die durft toe te geven dat de wereld niet direct instort als ze even niet snel is. Ik ga mezelf wat vaker vragen of het echt snel moet. Of er haast bij is, of dat ik gewoon mag roepen: ‘Ik ga boodschappen doen!’ Zonder snel.