Druk

Sanne is moeder van Mus en Mees. En ze is er maar druk mee.

Bij dia vijf van de PowerPointpresentatie over werkdruk weet ik vrij zeker dat deze bijeenkomst zonde van m’n tijd is. Ik ga geen nieuwe inzichten of informatie krijgen, geen interessante mensen ontmoeten en geen bitterballen krijgen. Er is wel cake. Ik hou niet van cake. Ik eet toch twee stukken. Stom.

Op de terugweg heeft de trein vertraging. Dat betekent dat ik mijn aansluiting ga missen. Ik kijk in de app of er een alternatieve route is. Die is er niet. Ik moet er straks aan denken dat ik bij Centraal uitstap, want daar staat mijn fiets. Niet bij het eerdere station. Ik stap bij het eerdere station uit. Stom.

Deze week is te druk.

Deze week is te druk. Vorige week eigenlijk ook al. En die week ervoor. En die daarvoor ook. Misschien zeg ik al vrij veel weken dat deze week een beetje te druk is. Hoe daarin verandering aan te brengen, zie ik nog even niet. Ondertussen slaap ik slecht, eet ik te veel en ben ik onredelijk boos op een duif die voor mijn voeten loopt.

Als ik drie kwartier later dan ik gepland heb bij m’n fiets sta, pak ik m’n fietssleutel en steek die zuchtend in het slot. Twintig minuutjes fietsen en dan hoef ik helemaal niks meer. Dan zal mijn lief in de pannen staan te roeren, hij zal ‘hoe was je dag?’ vragen, zal ik ‘stom’ zeggen en dan plof ik op de bank. Zin in.

Ik pak m’n telefoon om te kijken of hij op mijn geïrriteerde vertragings-appjes heeft gereageerd. Dat heeft hij niet. Wel heeft hij net geappt of ik Mees wil ophalen van de bso, dat Mees’ fiets helaas weer bij school is blijven staan en o ja, dit is allemaal nog niet geregeld omdat hij ziek is thuisgekomen.

Niks ploffen op de bank.

Niks ploffen op de bank. Ik moet zelf langs de bso, zelf koken en zelf boos worden omdat hier ook nooit eens iemand uit eigen beweging de tafel dekt. Daarna zelf de kinderen naar boven sturen, zelf de keuken opruimen en zelf een kop thee zetten.

Als uiteindelijk iedereen op bed ligt, ik mijn thee op heb en m’n boek heb uitgelezen, bedenk ik dat het eigenlijk een heel fijne avond is. Dat ik prima voor iedereen kan zorgen, ook als ik denk dat ik tot helemaal niks in staat ben. Even kijken of ik nog bitterballen heb.