Tropenrooster

Marloes is moeder van Willem (9 jaar) en Guusje (7 jaar), en leerkracht op een basisschool. Ze blogt over haar rommelige en drukke leven.

‘Hebben jullie nu ook zo’n tropenrooster deze week?’ Mijn vriendin kijkt me aan boven haar ijskoffie en ik knik. ‘De hele week. Half één uit.’ Ze schudt haar hoofd. ‘Zo overdreven.’ Ik neem een slok van mijn lauwe ijsthee en denk aan mijn klaslokaal. Aan de vier ventilatoren die vanochtend al stonden te loeien alsof er een Boeing ging opstijgen. Terwijl het buiten nog niet eens dertig graden was.

‘In Spanje gaan kinderen toch ook gewoon naar school?’ gaat ze verder. ‘Kunnen jullie niet gewoon wat waterspelletjes doen?’ Tuurlijk. Waarom zijn we daar niet eerder op gekomen? Gewoon de hele week waterspelletjes. Op een plein waar ongeveer evenveel schaduw te vinden is als op de maan. En als er geen schaduw is, regelen we toch gewoon even wat parasols en schaduwdoeken. Die liggen natuurlijk het hele jaar klaar in een magazijn, naast de reserve-airco’s die scholen stiekem ook ergens verstopt houden.

Maar thuis is het toch ook warm?

Mijn vriendin praat rustig verder over ouders die ineens opvang moeten regelen en hoe vervelend dat is als je werkt. En eerlijk? Dat snap ik ook. Niemand zit te wachten op een mailtje waarin staat dat je kind morgen ineens twee uur eerder uit is. Ik zie ouders direct hun agenda openen, afspraken verschuiven, oma’s bellen en collega’s lief aankijken. Dat lijkt me ontzettend onhandig.

Maar tegelijkertijd zie ik ook een lokaal uit de jaren zeventig. Enkel glas. Zon op de ramen vanaf een uur of tien. Een temperatuur die langzaam richting broeikas kruipt. Ik zie kinderen die normaal gesproken stuiteren van energie, maar nu als uitgeknepen vaatdoekjes voor zich uit staren. En ik zie leerkrachten die nog iets van een les proberen te maken terwijl een werkblad aan hun arm plakt. Want laten we eerlijk zijn: als je hoofd voelt alsof het in een airfryer ligt, dan maakt het weinig uit of je bezig bent met begrijpend lezen of de gebruiksaanwijzing van een ventilator. Dan ben je vooral aan het overleven.

‘Maar thuis is het toch ook warm?’ Zeker. Alleen zit je thuis meestal niet met dertig kinderen in één ruimte. Hoef je geen dictee te maken of een rekentoets af te nemen. Je mag op de bank hangen met een ijsje of een zwembadje opzetten.
En ja, een tropenrooster is soms lastig. Voor ouders. Voor scholen. Voor opvangorganisaties. Voor ongeveer iedereen eigenlijk. Maar geloof me: niemand op school denkt op maandagochtend: ‘Weet je wat leuk zou zijn? Een logistieke nachtmerrie voor honderden gezinnen.’

Een tropenrooster wordt niet ingesteld omdat iemand zin heeft in een extra lange lunchpauze. Het wordt ingesteld omdat een gebouw simpelweg verandert in een gigantische broodrooster. En volgend jaar hebben we deze discussie waarschijnlijk gewoon weer. Of niet. Want de kans is minstens zo groot dat we volgend jaar om deze tijd allemaal weer in een vest op het schoolplein staan terwijl het regent.