Achtbaan

Natanja blogt over haar leven als moeder van een zoon van 12 en een dochter van 15. En over zichzelf natuurlijk.

“Hoe wil je dit jaar je verjaardag vieren?” Ik overhandig mijn zoon een glas limonade na zijn thuiskomst uit school. Hij is op de laatste dag voor de zomervakantie jarig, en hoeft alleen maar in de ochtend zijn rapport op te halen. “We kunnen op ieder moment die dag iets plannen, tenminste, als mensen niet meteen op vakantie gaan. Weet je al met wie je het zou willen vieren?” 
Zoon neemt een slok en denkt na. 

“Het liefst met Boaz en Jens.” Ik glimlach. Boaz en Jens zijn twee verse brugklasvrienden met wie hij als ware musketiers dit jaar is doorgekomen. “Niet ook met je vrienden van de basisschool er nog bij?” 
“Nee, dat vind ik awkward. Ik doe liever op een ander moment nog iets met hen.”
“Prima,” zeg ik. “Dan moeten we nog verzinnen wat je wil doen. Zwemmen, of naar een trampolinepark? Of!” 
Geheimzinnig kijk ik hem aan. Ik herinner me opeens dat een vriend tickets met een mooie korting van een veilingsite haalde voor Walibi, en laat ik een gokje wagen nou enorm leuk vinden. 

Mag ik ze dat al vertellen?

“Wat dacht je van een dagje struinen in Walibi?” 
“Jaaaa, tof!” Zijn ogen lichten op. “Allemaal achtbanen!” Grijnzend doet hij een dansje. 
“Mag ik ze dat al vertellen?” 
“Nee, nog even wachten!” zeg ik. “Eerst kijken of ik een goede deal kan scoren. Als dat niet lukt, kijk ik eerst wat de kosten worden. Ik houd je op de hoogte.” Zoon pakt zijn schooltas en vertrekt naar zijn slaapkamer. 

Vastberaden pak ik mijn telefoon. Ik zoek de veilingsite, check of de aanbieding nog steeds geldt en log in. Op mijn telefoon start een veiling die twee minuten duurt en afloopt naar nul. Op precies het goede moment moet je een bod doen, anders vis je achter het net. Poging één mislukt, ik ben te laat. Bij poging twee zie ik ‘SjaakR’ er met een goede deal vandoor gaan. Bij een derde poging word ik overboden. Ik word steeds fanatieker. Dan komt ronde vier. Ik houd mijn adem in, recht mijn rug en denk: bij drie moet ik een bod doen. De klok telt af. 

Vijf, vier….. drie. Nu! Denk ik.

Vijf, vier….. drie. Nu! Denk ik. Nú!!! 
Confetti fladdert over mijn telefoonscherm. Een venster popt op: Gefeliciteerd, u heeft de tickets!! “Hoera!” roep ik, naar niemand in het bijzonder. Het is gelukt! Meer dan de helft korting!” Ik huppel naar de gang en roep naar boven. “Zoon! Jullie gáán! 
“Jaaaaa!“ klinkt uit zijn kamer. “Mag ik het dan nu vertellen?” 
“Uiteraard!” antwoord ik vrolijk. 

In mijn nopjes keer ik terug naar de woonkamer. Ik ben bijzonder trots op mijn gokkwaliteiten. Dit moet ik vaker doen! Neuriënd snijd ik een appel. Achter me komt mijn zoon door de woonkamerdeur.
“Mam” zegt hij. Zijn stem klinkt bloedserieus. Ik draai me naar hem om. 

“We hebben een probleem.” Ik zie dat hij het bijna niet durft te melden. 
“Wat dan?” vraag ik ongeduldig. 
“Jens is doodsbang voor achtbanen.”