Yappen

Hannah is moeder van Lara (12 jaar) en Luna (9 jaar). Samen met haar man Joren probeert ze de omslag van de (ver)zorgende ouder naar hard core opvoeden te maken en dat valt niet altijd mee. Sinds kort mogen wij meelezen met hun struggles én successen.

‘Huh?’ zegt Lara, loom rekt ze zich uit.
‘Of je mee gaat zwemmen? Ik neem nog even een cracker en een kop koffie dus je hebt nog tijd om je om te kleden. ‘Kwartiertje?’ zeg ik opgewekt. Mijn zwemtas staat al klaar; twee keer in de week ga ik  een uur baantjes trekken. 
‘Oh uh oke, maar ik zit nog in m’n pyjama!’ zegt ze sloom.
‘Ja pop, dat zie ik, go go go, ik ga om negen uur rijden’. Ze rolt van de bank en loopt naar boven.

We bevinden ons in vakantie-limboland; Luna heeft nog school, maar de tiener is al roostervrij. Tijdens onze drukke ochtendspits hangt er dus steeds een soort dweil met telefoonverlenging over de bank. Even later kijk ik op mijn horloge; vijf over negen en nog geen teken van vertrek. 
‘Lara, ik ga zo’, roep ik. 
‘Ja, ik kom, even mijn haar!’ gilt ze.
‘Dat wordt toch nat schat, een pluizige knot is the way to go!’ gil ik terug.
‘Ze moet de konijnen ook nog voeren’, zegt Joren, die het hele schouwspel vanachter zijn havermout zit te bekijken.
‘Oh kak, dat ook nog!’

Je mag zo een uur lang, al zwemmend, tegen mij ’yappen’ over de game en dan kan ik nergens heen.

Ik wil straks niet haast-douchen, hoe later hoe drukker in het zwembad en ik moet om twaalfuur wel Luna van school halen. Ik hoor haar de trap af denderen. 
‘OMG mam, ik heb trouwens van de Deltarune game de hele lore (back story) bekeken en ik weet nu alles! Er is een personage, Gaster en die..‘.
‘Eh schat, we hangen Deltarune even op het prikbord en dan mag je zo een uur lang, al zwemmend, tegen mij ’yappen’ over de game en dan kan ik nergens heen. Maar nu, konijnen en gaan!’ zeg ik terwijl ik een pin in een prikbord mime. 
‘Haha mam, hier ga je spijt van krijgen!’ giechelt ze, grijpt twee paprika’s en spurt naar het konijnenhok. 

‘Oef, ik stop even want ik kan niet meer’, hijgt Lara. We hangen even aan de rand van het zwembad.
‘Oh no, tell me more,’ zeg ik plagend.
‘Oh mam, zo gemeen!’ proest ze lachend.
‘Tja, ik had het beloofd’ zeg ik en ik zet af van de kant voor het volgende baantje. 

Ze ratelt hijgend door terwijl ze haar kin boven water houdt. 

Ze heeft uitgezocht wat de game kost, hoe ze het gaat betalen en heeft veel onderzoek gedaan in het verhaal erachter. Ze ratelt hijgend door terwijl ze haar kin en die inmiddels drijfnatte pluisknot boven water houdt. Ondertussen worden we ingehaald door twee dames van belegen leeftijd, ze snijden ons af en duiken met veel poeha onder het touw door dat de ‘tempo-baan’ van de borstcrawl-baan scheidt. ‘Dat is zó irritant!’ hoor ik een van de dames zeggen. 

In de auto terug vraag ik Lara ‘zwommen we nou zó langzaam, dat die dames naar ‘de dolfijnenbaan’ gingen?’ 
‘Volgens mij niet, zij sneden ons juist af waardoor wij moesten wachten’, zegt Lara defensief.
‘Tja, we kunnen moeilijk in de baan met de ‘drijvers’ blijven. Daar zwemmen de oma’s en opa’s met een nieuwe heup, dan komen we niet vooruit, knipoog ik.
‘Hihi, net een soort kwallen’ zegt ze met ondeugende grijns. Ik kan mijn tienermeid onmogelijk nog leuker vinden.