Vangnet

Hannah is moeder van Lara (13 jaar) en Luna (10 jaar). Samen met haar man Joren probeert ze de omslag van de (ver)zorgende ouder naar hard core opvoeden te maken en dat valt niet altijd mee. Wij mogen hier meelezen met hun struggles én successen.

‘Echt super bedankt hé?!’ roept Loraine’s moeder als ik haar afzet na een middagje zwemmen. Ze drukt haar hand op haar hart om haar woorden kracht bij te zetten. 
‘Nou moet je ophouden hoor, met al dat bedanken,’ zeg ik quasi streng.
‘Weet je hoe fijn het is dat Loraine Luna lekker bezighoudt?’ 
Vorige week speelde Luna nog bij Loraine toen we geen opvang hadden en Loraine heeft inmiddels twee keer bij ons gelogeerd. En om de week lunchen ze bij elkaar op dinsdag. ‘It takes a village!’ roep ik als ik richting de auto loop.
‘Echt hè?!’ roept ze terug.

Het zijn deze dingen die helpen om de opvoed-marathon vol te houden. Want hoe dol we ook op ons kroost zijn, soms moet er even een ouder aan de lader. Dat kan alleen als er iemand anders waarneemt, aflost of afleidt. Voor dat weekendje weg met een vriendin, maar soms is ongestoord poepen al een zegen. 

Sommige ouders hebben weinig vangnet in de buurt.

Sommige ouders hebben weinig vangnet in de buurt en dragen het ouderschap dapper alleen of samen. Daar heb ik veel respect voor want luchthappen is soms echt nodig. Het is niet zo vanzelfsprekend, die ‘village’, en dat maakt me des te dankbaarder voor die van ons. 

Het begon met kraamverzorgster Suzanne. Na een heftige eerste bevalling belde deze engel bij ons aan. Ze zag Lara, besloot dat ze ‘een oude ziel’ was, zag mij en besloot dat ik naar bed moest. Ondertussen kookte mijn moeder (zes weken lang!) voor ons en deed mijn vader tig keer boodschappen. Sindsdien passen ze wekelijks op. Mijn schoonmoeder komt elke week een ochtend strijken voor ze ‘s middags oppast. Maar naast dit gouden vangnet zijn er ontelbare voorbeelden waar ik die spreekwoordelijke ‘village’ ook even voelde en dat zijn niet alleen ‘the usual suspects’. 

Die opvangjuf die mijn dreumes afleidde zodat ik naar mijn werk kon.

Die opvangjuf die mijn dreumes afleidde zodat ik naar mijn werk kon, de huisarts die mijn meiden zelf liet vertellen wat eraan scheelde én luisterde, de jolige oom die tijdens een feestje gaat trampo springen met de kinderen, de tante die uit zichzelf vraagt of ze komen logeren, onze vrienden met wie we elk kwartaal een ‘24 uur kids-deal’ hebben, de mevrouw van de broodafdeling die ze een broodje toe stopte zodat ik even mijn lijstje kon checken, een opvangjuf die ooit om zeven uur ’s avonds Lara’s beertje kwam brengen omdat ze zonder niet kon slapen. En die mede-moeder waarmee ik een oogrol deelde in een krijspaleis. 

Nu ze ouder worden groeit het dorp gewoon mee. Oma die lekker niet zeurt over telefoons als ze komen logeren, leraren die twee klassen pubers een week door Londen slepen, mijn zus die binnen vijf minuten voor de deur stond om de meiden op te halen toen Joren was gevallen en naar het ziekenhuis moest. De eindeloze stroom dans/musical/muziek/teken- docenten die altijd een knuffel en een complimentje over hebben, en de buurvrouw die altijd de zelfgebakken koekjes aan de deur koopt. 

Voor wie dit leest, jullie zijn allemaal goud en het betekent de wereld voor ons! En denk je nou ‘goh, nooit zo over nagedacht’, maak dan eens een baby aan het lachen in het vliegtuig, geef een ouder met een driftkikker een bemoedigend knikje en hou even de deur open voor die verwaaide moeder met de kinderwagen. Het helpt. Echt.