Traditiegetrouw sluiten we het jaar af met elke dag een terugblik van steeds iemand uit ons bloggersteam. Vandaag blikt Sanne terug op 2025, dat anders eindigde dan ze had verwacht.
I’m Santa’s helper, give your fears to me
I’ll take them home, baby
And return them as sunshine
I’ll bring you sunshiiiiiiiiiiiine, yeah
Het kerstalbum van Sia staat op in de auto naar Málaga en we zingen hard mee. Ik heb m’n handen losjes op het stuur, naast me smeert mijn lief broodjes en op de achterbank doen Mus en Mees alsof hun potlood een microfoon is. We zijn onderweg naar zon en zorgeloosheid. Maar tot nu toe regent het vooral.
Het zal onze pret niet drukken. We hebben muziek, lekkere broodjes en een kleurplaat om bij te houden welke Franse kentekens we onderweg tegenkomen. We moeten zo’n 2400 kilometer rijden. We zijn op de helft.
Iedere keer kozen we toch voor stabiliteit en het bekende.
Er is veel van plek gewisseld het afgelopen jaar. Mijn zus kwam naar Amersfoort verhuizen, wat betekent dat ik nu twee zussen op fietsafstand heb wonen en dat maakt me intens gelukkig. Mees begon in groep 7 op een andere basisschool. Al vier jaar worstelden we met hem en zijn juf. Iedere keer kozen we toch voor stabiliteit en het bekende. Maar hoe stabiel is een plek waar je kind al vier jaar niet gezien wordt? Nog twee jaar te gaan op de basisschool, kortom: nu of nooit. We waagden de gok en kregen ineens een zoon die zin had in school.
Ze vertrekt iedere ochtend met een zware tas en een licht gemoed.
Mus begon in de brugklas. Op de school waar ik werk. Dat had ook best een andere school mogen zijn, maar aangezien het ook de school is waar mijn lief jaren geleden op heeft gezeten en waar ik al vele jaren met plezier werk, was het niet zo gek dat het voor haar ook de beste match bleek. Ze vertrekt iedere ochtend met een zware tas en een licht gemoed.
En die school (mijn werk dus) is ook nog eens verhuisd. Ik heb de afgelopen twee jaar in een tijdelijk gebouw lesgegeven en ben nu weer terug op vertrouwd terrein. Al bleek de afgelopen jaren ook dat de school niet in de stenen, maar in de mensen zit. En die verhuisden mee.
Ik ging naar de Veluwe, Volendam, Gent, Frankrijk, Duitsland, Spanje en Lowlands. Ik ging met mijn geliefde, gezin of zussen. Ik ging om te dansen, te lachen, te lezen, maar vooral om weer terug te keren naar vertrouwde grond.
Want als ik hier in de auto zit en om me heen kijk, naar mijn lief die mijn broodje precies zo smeert zoals ik het lekker vind, naar mijn kinderen die zo groot en grappig zijn en naar de weg voor me waar het langzaam begint op te klaren, dan voel ik: ik ben precies waar ik wil zijn.
I’ll bring you sunshiiiiiiiiine.
Yeah.
Geen reacties