Traditiegetrouw sluiten we het jaar af met elke dag een terugblik van steeds iemand uit ons bloggersteam. Vandaag blikt Michelle terug op 2025, dat anders eindigde dan ze had verwacht.
Zijn gekerm en de loeiende sirenes door de telefoon. Het ‘We hebben uw man gevonden’ van de mede mountainbikers. De bezorgde agent die me uitlegde waar de spoedeisende hulp precies is. Het onzekere ritje met mijn meiden naar het ziekenhuis waar we niet precies wisten wat we aan zouden treffen. Het zweet dat me uitbrak toen ik zag dat de accu van mijn auto het half uur naar het ziekenhuis maar net aan zou redden. De engelen van verpleegkundigen die ons opvingen en allemaal diezelfde mix van kordaatheid en liefde uitstraalden. Mijn stoere sterke vent gestabiliseerd, maar hulpeloos aan slangen vastgekoppeld in dat bed. Het ‘Als papa niet was gaan fietsen, was dit dan niet gebeurd?’ van Nova. De stiekeme tranen die ik uit het zicht liet lopen. Het telefoontje naar zijn moeder. De kapot geknipte fietskleren die ik al jaren in mijn handen heb als ik ze was. De wonderbaarlijk ongeschonden mountainbike. Het niet kunnen slapen van de spanning en de lege plek naast me.
Ik had hele andere plannen voor dit jaarblog
Ik had hele andere plannen voor dit jaarblog. Het zou over mijn meiden gaan en het jaar van afscheid. Van de basisschool-fase van Amber en de kleuter-fase van Nova. Een mix van weemoed en trots zou ik benoemen. Want dat is wat ik dit jaar vaak gevoeld heb. Over Nova die zo ijverig bezig is met lezen en -heel anders dan haar zus- geniet van schoolwerk. Maar ook over Amber die klaar is de jungle van de middelbare school te betreden en die dat ondanks de onvermijdelijke obstakels vast goed zal doen, hoe spannend ik dat vooral vind.
Maar in plaatst daarvan zal het mountainbike-ongeluk dat Marcel een week geleden overkwam als een deken over alles heen liggen, maar welke godzijdank veel minder zwaar lijkt, dan de traumahelikopter en bezorgde blikken van artsen in eerste instantie deden vermoeden.
Ik maak het verdomme toch maar mee. Met hem
De laatste dagen van 2025 spendeer ik dus, anders dan verwacht, als persoonlijk verpleegkundige van een zeer eigenwijze patiënt. Een die ik dagelijks een ‘Mars ík doe het’ toesnauw, als hij weer eens houterig een glas in de vaatwasser wil zetten. Alsof die klaplong en veelvoud aan gebroken ribben nooit hebben bestaan.
Maar deze ergernis verbléékt bij het continue besef dat mijn hele wereld in een vingerknip anders had kunnen zijn. Dus ik omarm het lieve koppige karakter van mijn man en alle veranderingen die we nu met de meiden doormaken. Want ik maak het verdomme toch maar mee. Met hem.
En vanaf nu ook altijd met een volledig opgeladen auto.
Geen reacties