Standje turbo

Elsbeth is oprichter van deze club, moeder van Keet (22) en Teun (16), vrouw van Henno.

‘Hoe laat is Teun uit vandaag?’ Ik fiets langs een paar Vinkeveense villa’s als ik Henno aan de telefoon heb. Ik druk mijn oortjes wat dieper in mijn oren en antwoord dat ik het eigenlijk niet weet. ‘Volgens mij heeft hij tot het zevende uur,’ voeg ik toe.
Normaal duik ik gelijk in Magister als Henno dit vraagt, maar ik zit nu op de fiets dus lukt dat niet. En omdat het pas de eerste week school is heb ik het rooster nog niet in mijn hoofd.

‘Ik ben over een uur thuis, denk ik,’ zeg ik tegen Henno. ‘Ik fiets nu langs de Harbour Club.’
Het maakt eigenlijk niet zoveel uit. Teun is ondertussen 16 en zijn zus woont al twee jaar op zichzelf; we hoeven niet al onze schema’s meer op elkaar aan te passen.

Ik bedenk me hoe relaxt dit is.

De wind suist langs mijn oren als ik langs weilanden en grazende koeien richting Utrecht fiets en ik bedenk me hoe relaxt dit is. Dat we niet hoeven te stressen over wie er op tijd thuis is. Dat ik er gewoon voor heb kunnen kiezen om de fiets te pakken, in plaats van een efficiënter vervoermiddel omdat de dag een race tegen de klok is.

Zoals altijd op donderdag werkte ik vandaag bij mijn schrijfmaatje in Vinkeveen. In plaats van te schrijven, was ik druk met voorbereiden van mijn webinar Alle ballen hooghouden. Ik las een onderzoeksartikel over het belang van ‘me-time’ voor ouders: Ouders die tijd voor zichzelf nemen, voelen zich beter en vertonen gezondere stresspatronen, stond er. De onderzoeker suggereert daarna dat 15-30 minuten persoonlijke tijd per dag het welzijn van ouders zelfs kan verbeteren.

Ik heb dat the hard way moeten leren.

Ik geloof het helemaal. Ik heb dat the hard way moeten leren. In de tijd dat wij nog wel van huis, naar opvang, naar werk en terug vlogen, en alle eindjes tijd aan elkaar knoopten, was het eerste waar ik op bezuinigde: tijd voor mezelf. Niet dat ik dat door had, ik had het idee dat dat rennen en vliegen mij prima afging. Tot het niet meer ging. En ik hyperventilerend op zoek ging naar een therapeut. Die vond ik in de vorm van een haptotherapeut. Zij leerde mij luisteren naar mijn eigen lijf. Mijn eigen signalen. En leerde me dat ik gedurende de dag af en toe even moest stil staan.

Ik schakel mijn spiksplinternieuwe elektrische fiets naar een standje turbo en zoef over het fietspad. Iets later check ik bij een stoplicht hoe lang het nog is en zie een appje van Teun binnenkomen.
‘Hoe laat is iemand thuis,’ schrijft hij.
‘Ik over een half uur,’ app ik terug. ‘Papa weet ik niet.’

Blijkbaar is hij toch eerder uit dan ik dacht. Ik fiets door en schakel terug naar standje eco. Ik heb tenslotte geen haast. Deze tijd voor mezelf pak ik nog even. Want zoals in het artikel ook stond: persoonlijke tijd is geen luxe, maar een noodzakelijke hulpbron voor ouders om stress te beheersen en gezond te blijven temidden van de drukte van het gezinsleven.