Michelle is getrouwd met Marcel en moeder van Amber (10) en Nova (6).
‘Shit, die moet ook mee,’ mompel ik als ik Amber weg zie fietsen in de korte broek die over een paar dagen toch echt in de koffer moet belanden. Ik bedenk dat als ik vanavond een was draai, die korte broek nog nét meekan. Maar dan moet ik niet vergeten al deze handelingen daadwerkelijk te verrichten. Voor de zesentachtigste keer vandaag pak ik daarom mijn telefoon om ook dit item toe te voegen aan mijn to do-lijst.
Wat vereist dat inpakken toch veel nadenken.
Wat vereist dat inpakken toch veel nadenken. Over de reis ernaartoe (Wat moeten de meiden aan in het vliegtuig? Kopen we nog doe-boeken?), over de zon op de plaats van bestemming (Is er ergens een 1 plus 1 gratis aanbieding van zonnebrand?), of het er ’s avonds koud is (Misschien toch ook een trui mee? Of twee?), of het er wel eens regent (Waar liggen onze regenjassen? Past Nova die van haar nog? Wil ze deze aan?), hoe de muggensituatie is (Marcel, koop jij Deet? Misschien toch ook een lange broek mee? Of twee?) en of waterschoenen nodig zijn (Als ik die bestel, zijn ze dan nog op tijd binnen?).
Al deze gedachten lopen parallel aan het daadwerkelijke in de koffer doen van kleren, schoenen en toiletspullen, wat bij mij gepaard gaat met veel heen en weer geren tussen verdiepingen, het tellen van onderbroeken en veel te veel last minute wasjes. Tel hierbij alle eind van het jaar activiteiten op school, het wegbrengen van de kat en het afronden van werk bij op, en de chaos is real.
Marcel moet zijn stapeltje kleren maar in de backpack proppen
Een dag later zit ik verwilderd tussen een berg kleren met twee H&M-jurkjes van Nova in mijn handen, te twijfelen tussen de roze met figuurtjes en de roze met streepjes. Ik heb zojuist de gewassen -en net aan droge- korte broek van Amber in de koffer gepropt en er voor de zekerheid nog een rokje en twee shirts bij gedaan en wil haar ook nog even vragen of ze haar schoenen of haar slippers in het vliegtuig aan wil. Ik moet ook niet vergeten mijn bril en lenzendoosje in de handbagage te doen. Mijn hoofd staat inmiddels dusdanig op ontploffen dat ik geen keuze meer kan (of wil maken) over de jurkjes en voor mijn mantra ‘beter mee verlegen dan om verlegen’ kies. Wat zich vervolgens ook voor mijn kleren herhaalt, waardoor de koffer nu echt wel vol zit en ik besluit dat Marcel zijn stapeltje kleren maar in de backpack moet proppen. Met veel duwen en trekken krijg ik de koffer dicht en hoop die te strak opgeblazen confettiballon na de vlucht in één stuk op de bagageband aan te treffen.
Maar eerst met een piep in mijn oren en hoofdpijn in dat vliegtuig. Hoofdpijn…oh ja paracetamol moet ook nog op mijn to do-lijst.
Geen reacties