Luizenmoeder

Marloes is moeder van Willem (9 jaar) en Guusje (7 jaar), en leerkracht op een basisschool. Ze blogt over haar rommelige en drukke leven.

‘Dan heb ik nog één vraag aan jullie.’ De leerkracht van mijn dochter kijkt de kring verwachtingsvol aan. Nu gaat het komen, denk ik. Wat precies, weet ik niet. Na een uur informatie opzuigen tijdens de kennismakingsavond in groep 4/5 zijn mijn billen het kleine stoeltje wel zat. ‘Wie wil de moeder van Jack helpen met luizenpluizen?’

De stilte is oorverdovend. De hele kring ouders bestudeert plotseling zeer aandachtig de eigen nagels, schoenen en stoelen. Luizenpluizen. Zo ongeveer het afvoerputje onder de vrijwilligerstaken op school. ‘Ik doe het wel’, hoor ik mezelf zeggen. Vaak genoeg sta ik aan de andere kant als leerkracht en ik weet hoe het is om te leuren om hulpouders. Dat wil ik deze juf besparen. De gezichten van de leerkracht en de moeder van Jack lichten op. ‘Heel fijn, Marloes, dan is dat geregeld!’ Mijn hoofd begint spontaan te kriebelen.

De moeder van Jack blijkt de Messi van het luizenpluizen.

Een paar dagen later is het zover. De moeder van Jack blijkt de Messi van het luizenpluizen. Ze laat op haar telefoon zien waar ik op moet letten en even later woelen mijn vingers door de eerste kinderkapsels. Er gaat een wereld voor me open. Zand, schilfers, glitter, korrels en kruimels waarvan ik de herkomst niet wil weten. Maar godzijdank: geen luizen.

‘Bingo’, fluistert de moeder van Jack ineens samenzweerderig. Ik laat de haren van het kind voor me los alsof ze onder hoogspanning staan. ‘Kom eens kijken.’ Ze wijst op minuscule witte puntjes die aan een haar vastgeplakt zitten. Neten. Daarna wijst haar gelakte nagel naar het beestje waar we allemaal voor gekomen zijn en tegelijkertijd nooit hoopten te vinden. Een luis. Mijn hoofdhuid begint onmiddellijk een eigen jeukoffensief.

Een half uur later zijn alle dertig kinderen gepluisd. Drie keer neten, één keer luizen. ‘Prima score’, zegt de moeder van Jack tevreden. Ik was mijn handen een keer extra en probeer de rest van de dag mijn eigen hoofd niet aan te raken. Mijn dochter draagt sinds die dag een knot. Zo strak dat haar wenkbrauwen er ook van omhooggaan. Na de herfstvakantie mag ik weer. Ik krijg alweer jeuk bij het idee.