Kattenkind

Marloes is moeder van Willem (9 jaar) en Guusje (6 jaar), en leerkracht op een basisschool. Ze blogt over haar rommelige en drukke leven.

‘Ik zeg het nog een keer, ik heb het vorig jaar ook al gezegd, maar misschien moet je een echo van zijn hart overwegen.’ De dierenarts geeft me een serieuze blik terwijl ik naar mijn gezonde kattenkind kijk. Heldere ogen, dikke glanzende vacht, zachte pootjes. Binnenkort wordt hij vijftien, maar als je het mij vraagt is hij nog altijd een kwieke kater. Voor zover ik dat objectief kan beoordelen, want ik ben tenslotte zijn moeder.

We zijn bij de commerciële dierenkliniek voor de jaarlijkse vaccinatie en controle en zoals elk jaar komt het hartruisje ter sprake. Het hartruisje waarvoor ik vijf jaar geleden ook al een echo heb laten maken. Het hartruisje dat toen ‘niet zo heel ernstig’ bleek. Hetzelfde hartruisje waar hij niets van voelt en niets van laat merken. Terwijl ik hem over zijn zwarte kop aai en uitreken wat een echo kost, ben ik blij dat het hier niet gaat over het hart van een van mijn mensenkinderen.

Hij is ook afgevallen dit jaar

De dierenarts bladert verder. ‘Hij is ook tweehonderd gram afgevallen dit jaar.’ Tweehonderd gram. Ik denk aan een pak chocoladekoekjes van hetzelfde gewicht dat ik moeiteloos in een kwartier naar binnen werk zonder medische analyse. Maar hier klinkt tweehonderd gram ineens als een probleem. ‘Misschien moeten we zijn bloedwaardes checken. Lever, suiker… heel uitgebreid hoor.’ Het woord uitgebreid klinkt alsof ik er een gratis goodiebag bij krijg. ‘Dat kost maar 180 euro.’

‘Wat als zijn hartruisje erger is geworden?’ hoor ik mezelf vragen. ‘Dan moet hij aan de medicatie, elke dag.’ Meteen zie ik het voor me: hoe ik ’s ochtends rondjes door het huis ren met een pil in mijn hand. Hoe ik met lichte paniek iets achter in de keel van mijn kattenkind probeer te duwen terwijl hij me aankijkt alsof ik hem persoonlijk heb verraden. Ga ik hem die stress nog geven op zijn oude dag? Of vertrouw ik op mijn kattenmoedergevoel zolang hij buitenspeelt en zijn bord leeg eet?

Om mijn schuldgevoel af te kopen laat ik toch vijf buisjes bloed vullen. Mijn kat kijkt me wantrouwig aan. Thuis sprint hij naar zolder om mij vervolgens twee dagen te negeren. Terecht. En hoewel ik dit bij mijn mensenkinderen meteen serieus zou aanpakken, parkeer ik de hartecho van mijn kat. Ik vertrouw nog even op mijn kattenmoedergevoel.