Irma is moeder van vijf kinderen. Haar zoon Guus is 7, haar eerste tweelingdochters Maartje en Renée zijn 4 en de tweede tweeling (Judith en Nikkie) 2. Bij ons op de club deelt ze hoe het haar en haar kinderschare af gaat!
Heeft hij een indrukwekkend postuur? Nee, hij is vrij bescheiden gebouwd.
Baardgroei? Niet zoals dat van haar vader.
Tatoeages? Niet zichtbaar. Absoluut geen type motorbende.
En toch was dít de man die haar afschrikte.
“Judith, wachten!”
Judith wacht niet. Ze klimt driftig verder de trap van de binnenspeeltuin op. “Judith, wacht op mama!” Ze kijkt kort achterom met een irritante grijns op haar gezichtje en klautert snel verder.
Met Nikkie op mijn arm probeer ik zo snel mogelijk achter haar aan de trap op te klimmen, langs een rij afdalende mensen. Hoe het er daarboven uitziet, welke potentiële gevaren daar te vinden zijn voor een driestige tweejarige, is me nog onbekend. We zijn pas net bij dit speelparadijs aangekomen.
Mijn stressniveau stijgt tot standje paniek.
Mijn stressniveau stijgt tot standje paniek. Ik ga het niet redden: ze is te ver voor me uit en ze is veel te snel, en haar tweelingzus op mijn arm veel te zwaar.
“JUDITH! BLIJF STAAN!”
Plots staat ze stil, haar handje op de leuning, en kijkt verschrikt in de richting van deze onbekende bulderende stem. De stem is afkomstig van een man die de trap afdaalt en Judith tegemoet komt. Een vrij kleine man met een vriendelijk gezicht. En toch verzet ze geen stap meer. Haar onderlip trilt.
Terwijl ik hem passeer op de trap bedank ik hem. Hij lacht. “Als ouders moet je elkaar een beetje helpen”.
Judith is zichtbaar aangedaan. Voor het eerst in haar leven zie ik dat ze van een medemens onder de indruk is. Deze peuter heeft doorgaans schijt aan alles, ik heb haar nog nooit eerder zo gezien. Met een trillend peutervingertje wijst ze de bewuste man na. Ze snikt en er loopt een traantje over haar wang.
Ik pak haar even vast. “Blijf je dan nu gewoon bij mama?”
Judith knikt snikkend, haar blik nog steeds op de man beneden gericht. Ze schuift haar handje in de mijne en loopt volgzaam verder mee naar boven.
Geen reacties