Priscilla verruilde in 2021 haar drukke leven in Nederland voor het eilandleven op Curaçao. Vorige zomer is ze met haar man en vier kinderen (drie meisjes van 8, 9, 10 en een jongen van 13) teruggekeerd naar Nederland. Sommige dingen in Nederland blijven haar verwonderen, soms levert haar ‘nieuwe’ leven hier ook weer nieuwe inzichten.
Het is anderhalf jaar geleden. In onze snikhete woonkamer op Curaçao hoor ik voor de tiende keer een filmpje van Rutger, Thomas & Paco. De YouTubers die begonnen met lollige filmpjes en inmiddels een compleet kinderimperium hebben. Ondertussen is de eettafel veranderd in een creatieve chaos. It is ‘that time of the year’: surprises maken. Er wordt flink geverfd, geplakt, gezweet, gelachen en geknutseld. Want als je een surprise maakt, dan moet het, volgens mijn oudste twee meisjes, goed. Nee, correctie: perfect. Mijn kinderen gaan niet voor een zeven, maar voor een dikke tien (ook een blog waard misschien… maar dat is een ander verhaal, ha).
Terwijl ik me ergerde me aan de irritante filmpjes van het vrolijke YouTube-duo, dacht ik met weemoed terug aan mijn helden van vroeger, Michael Jackson en Madonna. Toen hadden we tenminste nog smaak. Hoewel mijn ouders daar misschien anders over dachten toen ik in de jaren tachtig urenlang als een zombie aan de MTV-videoclips geplakt zat.
Die ondertussen flink mij keel uithingen.
Maar toegegeven: de kartonnen hond Paco, met een ‘vacht’ van watten, zag er uiteindelijk zó goed uit dat we ‘m eigenlijk zelf hadden willen houden. Bijna één-op-één met de Paco uit de Rutger en Thomas-filmpjes. Die ondertussen flink mij keel uithingen. Wat we toen niet hadden kunnen bevroeden was dat ik eenmaal terug in Nederland zou gaan werken bij de filmmaatschappij die ook de nieuwe bioscoopfilm uit zou brengen van Rutger, Thomas & Paco.
Achttien maanden later kijken mijn drie meisjes me met grote ogen aan als ik ze vertel dat ik voor deze film de publiciteit ga verzorgen.
“Mama… ga jij dan écht met Rutger en Thomas werken?”
“Wil je een handtekening vragen?”
“Mag ik Paco een keer aaien?”
“Mag ik een keertje bellen?”
“Kunnen ze iets voor mij inspreken?”
“Mogen we naar de filmpremière?”
Ik zie alleen maar blije gezichten om me heen.
Nog een paar weken later zie ik via mijn werk niet alleen mijn meiden, maar honderden kinderen op het jolige duo afkomen in een groot pretpark. Zo dicht bij mijn helden ben ik destijds nooit geweest. Ik zie alleen maar blije gezichten om me heen. Ik word bijna zelf fan…
Misschien moet je het niet per se willen snappen als ouder. Ik heb ook nooit begrepen wat ze zo leuk vinden aan Squishies, Labubu’s of van die onzinnige tashangers. Blijkbaar heeft elke generatie zijn eigen helden en dingen. Misschien is ons af en toe verdiepen in wat zij leuk vinden voldoende. Het zijn tenslotte wel hún jeugdherinneringen waar wij (uuuh ik) misschien iets te hard over oordeelde.
En voor alle relaxte moeders (en vaders): een dikke surprise tip voor over 8 maanden 😉 Check de YouTube pagina van Rutger & Thomas voor hun kartonnen hond!
En… die film die is vanaf 3 juni 2026 in de bioscopen te zien 😉
Geen reacties