Priscilla verruilde in 2021 haar drukke leven in Nederland voor het eilandleven op Curaçao. Deze zomer is ze met haar man en vier kinderen (drie meisjes van 8, 9, 10 en een jongen van 13) teruggekeerd naar Nederland. Sommige dingen in Nederland blijven haar verwonderen…
‘Bro, check dit dan. Dit is toch te vet?!’ Mijn dochter laat een oud vakantiefilmpje zien op mijn telefoon. ‘WAT? Bro? Zei je nou bro? Ik ben je moeder. Ik heet mama voor jou,’ zeg ik. Ze lacht. Zegt expres nog een keer: ‘Bro.’
Ik lach mee. Maar eerlijk? Ik vind het niets. Het klinkt soms ook zo brutaal. Ik gebruikte vroeger, als tiener woorden als ‘gaaf’, ‘de bom’ en ‘kicken.’ Ik heb vaak geen idee wat mijn kinderen tegenwoordig bedoelen: ‘Skibidi toilet.’ ‘Sigma.’ ’67.’ ‘Main character.’ ‘Oh my Days!’ Het lijkt net alsof ze geheimtaal spreken. Een taal die ik helemaal niet wil weten. En niet begrijp.
Maar toen gebeurde er iets op werk.
Maar toen gebeurde er iets op werk. Ik hoorde kreten als ‘Sick!’ ‘What the hellie?’ en ‘Oh, so sad.’ De woorden dwarrelden rond. Bleven hangen. En zonder dat ik het doorhad, nam ik ze mee naar huis. Millennial-taal? Vast! Maar inmiddels rollen die woorden net zo makkelijk uit mijn mond als de songteksten van mijn favoriete boyband uit de jaren negentig. Met grote dank aan een paar collega’s van generatie TikTok.
Ik geef toe. Het blijft thuis een groot risico: populair doen in het bijzijn van je vier kinderen. ‘Hee, jongens. Check mijn nieuwe outfit! Is dit niet slayyyyyy?’ Mijn kinderen kijken me aan met een pokerface.
Misschien is dat ook mijn nieuwe rol. Niet de coole moeder willen zijn. Maar de moeder die het probeert. Soms iets te hard. ‘Meow meow meow’ (droevige kattenversie van What Was I Made For van Billie Eilish).
Geen reacties