Alleen thuis

Michelle is getrouwd met Marcel en moeder van Amber (11) en Nova (6).

Met een dampende cappuccino voor mijn neus zit ik in de vergaderruimte op kantoor, klaar voor het zoveelste overleg van de dag. Omdat de vergadering nog niet is begonnen, kijk ik nog snel op mijn telefoon. Geen berichtje van mijn dochter Amber. Het gaat heus wel goed, stel ik mezelf gerust. Ze is zich vast een het aankleden of aan het dansen.
Na het overleg besluit ik haar tóch een berichtje te sturen. Ik hou het wel luchtig; ze is met haar elf jaar tenslotte geen baby meer. Maar wel míjn baby die nu alleen thuis met het fornuis in de weer is, omdat ze zo graag wilde lunchen met macaroni and cheese.

Tijdens de voorjaarsvakantie moesten wij werken en ging onze jongste naar de vakantie-BSO. Omdat onze tiener wel vaker momentjes alleen thuis is, speelden we al langer met het idee om haar tijdens deze vakantie alleen thuis te laten. Maar omdat negen tot vijf best een lange schermtijd is, moesten we hier goede afspraken over maken.

Maar het belangrijkste van dit alles: ze zou het allemaal zélf bepalen.

‘Bruh,’ had Amber vol puber-verontwaardiging gereageerd op onze afspraak-suggesties. Want het bleek dat ze al een heel lijstje activiteiten in haar hoofd had die ze graag zelfstandig wilde gaan doen. Ze zou gaan dansen, haar tekst van toneel oefenen, knutselen, met de kat knuffelen en vooral: allerlei recepten oefenen die ze op Pinterest had gezien.
Maar het belangrijkste van dit alles: ze zou het allemaal zélf bepalen. Net als het moment van aankleden, tandenpoetsen en haren kammen. Dat ‘zelf bepalen’ was haar thema van de week en deze wens kwam uit haar tenen. Dus na uitvoerige instructies over onze brandgevaarlijke huishoudelijke apparaten, zwaaide ze ons elke ochtend met een grote glimlach uit.

‘Wil je niet met vriendinnen afspreken?’ vroegen we dagelijks voor de zekerheid. Maar onze social butterfly had er even geen behoefte aan. Niet dat er gedoe was met die vriendinnen, maar ze was gewoon druk met haar zelfstandigheid en groot zijn. Het was eigenlijk een perfecte generale repetitie voor de middelbare school en al die onmogelijke tussenuren en onverklaarbare vrije tijd waar ik moeders met grotere kinderen zoveel over hoor.

Op kantoor krijg ik al snel een teken van leven in de vorm van haar gebruikelijke ‘goed’, die mij meer dan geruststelt. Ze stuurt me zélfs een foto van een door haar gemaakte fruitsalade die me achter mijn laptop bijna uit elkaar doet klappen van trots. Tegelijkertijd hoop ik dat ze goed naar ons geluisterd heeft dat ze de oven ook uit moet zetten, als haar geplande baksel van de dag klaar is. Maar besluit het niet te benoemen, ze is tenslotte al elf.

Die avond kijk ik in de koelkast of ik iets kan vinden om in mijn mond te proppen als mijn oog valt op haar baksel. Wat is het toch een grote meid, denk ik als ik er een klein hapje van neem. Ze heeft dit hartstikke goed gedaan en deze vakantie kwamen we elke dag thuis bij een blij meisje dat ik met de dag zag groeien in haar zelfstandigheid. Ik groei op mijn beurt in het loslaten, en anders wel door haar lekkere baksels.