Bedritueel

Hannah is moeder van Lara (12 jaar) en Luna (9 jaar). Samen met haar man Joren probeert ze de omslag van de (ver)zorgende ouder naar hard core opvoeden te maken en dat valt niet altijd mee. Sinds kort mogen wij meelezen met hun struggles én successen.

Ik laat een diepe zucht ontsnappen als Luna weer afwijkt van de ‘in één rechte lijn naar je bed‘- orders want ‘hé dit balletje was ik kwijt!’ en knuffels die echt nog even rechtgelegd móeten worden. ‘Kom op Luun, het is alweer te laat; liggen en klaar,’ zeg ik streng. Elke avond en ochtend lijkt haar lichaam het natuurlijke gedrag van de luiaard in het wild te ‘channelen’; alles duurt een eeuwigheid. Ze rolt met haar ogen, kruipt haar bed in en glijdt onder de dekens.

‘Mam, vrijen jullie eigenlijk nog?’ flapt ze er dan uit zonder waarschuwing. 
‘Eh, nou.. papa is gewoon zo leuk weet je,’ zeg ik met een knipoog.
‘Huh? Maar hoe kan dat dan als wij altijd thuis zijn? En jullie deur staat altijd open!’ 
‘Je hoeft niet alles te weten hé,’ zeg ik mysterieus. 
‘Ieuw’ komt er nog zwakjes uit. 
Ik grinnik en buig voorover om haar de welterustenkus te geven, de liefdevolle afsluiting van deze ‘processie van Echternach‘ die het bedritueel met Luna typeert. 
Behendig ontwijkt ze mijn kus, want zij weet ook wat die move betekent.

‘Mama, hoe zou het voelen om dood te zijn?’

‘Mama, hoe zou het voelen om dood te zijn?’ begint ze. 
‘Tja, als we het eenmaal weten kunnen we het elkaar niet meer vertellen,’ zeg ik droog. Ze knikt instemmend.
‘Draag je eigenlijk kleren in je kist?’ is de volgende vraag.
‘Jazeker, je mooiste jurk en schoenen,’ zeg ik plechtig.
‘Waarom dan? Je ziet het toch niet meer?’ zegt ze op een toon alsof dat bélachelijk is.
‘Eh, nou ik denk dat een rouwende familie het ooit wat karig vond om oma in een dekentje te wikkelen en zo is dat gewoonte geworden. Lieverd, we gaan echt afronden, morgen weer tijd voor nieuwe vragen, schrijf ze maar op in je boekje,’ zeg ik beslist. 
En eindelijk kus ik raak. Ze schuift wat heen en weer en pakt haar boekje. 

Een invulboekje met elke dag andere vragen en onderwerpen. 

Dat boekje is een dankbaarheidsdagboek. Een invulboekje met elke dag andere vragen en onderwerpen.  We merkten dat ze in bed graag de dag doornam maar tijdens dat rustmomentje kwamen ook de mindere aspecten van de dag naar boven. Dat bracht soms tranen en piekeren in plaats van slaap. Ze begon het zelfs ‘het probleem van de dag’ te noemen.
Ik gunde haar een positievere instelling en bedacht dat we eens aan de slag konden gaan met ‘journaling’. Ik kocht voor mezelf en Lara het ‘6 minuten dagboek’ en voor Luna het ‘Super Belangrijk Boek’, een kindvriendelijker exemplaar, pakte ze mooi in en gaf ze in de avond. 

Luna schrijft er inmiddels elke avond in en kan al beter loslaten. Soms mag ik haar helpen met invullen of laat ze mij wat lezen. Lara en ik zijn iets minder dagvast, maar ook wij schrijven regelmatig, en grappen vaak als we een spin buiten zetten, de tafel dekken of het oud papier wegbrengen: ‘dat zetten we mooi bij ‘Mijn goede daad van de dag’. Een vast kopje in onze journals.

Toch jammer dat beide dames vandaag minder dankbaar waren voor de shoarmaquiche die ik zo vlijtig had staan bakken. Die komt dus vrees ik niet in hun boekjes. En dat terwijl ik hem net bij mijn goede daad van de dag wilde opschrijven.