Marloes is moeder van Willem (8 jaar) en Guusje (6 jaar), en leerkracht van groep 3 op een basisschool. Ze blogt over haar rommelige en drukke leven.
‘Goedemorgen! Hij heeft het moeilijk hè?’ Voor de laatste keer zet ik mijn zoon af bij de deur van het lokaal waar hij de afgelopen twee jaar vrolijk naar binnen liep. Zijn juf kijkt me vragend aan en ik voel een steek in mijn maag. Blijkbaar is Willem niet de enige die het even zwaar heeft.
Op de jenaplanschool van onze kinderen zitten ze twee jaar lang in een stamgroep. Zo zat Willem de afgelopen twee jaar in groep 4/5. Na de vakantie mag hij door naar de bovenbouw. Cognitief is hij er helemaal klaar voor, maar emotioneel zou hij beter passen bij zijn vriendjes die nu naar groep 5 gaan.
Ik voel precies wat hem dwarszit
Ik merk het aan alles. Hij is stiller, maar ook drukker. Aanhankelijk en knuffelig, om het volgende moment uit te barsten in woede of tranen. Zijn hoofd maakt overuren. En zonder dat hij iets hoeft te zeggen, voel ik precies wat hem dwarszit.
Een bekend brokje nestelt zich in mijn keel. ‘Ik had het hem zo gegund,’ zeg ik tegen zijn juf, ‘dat hij nu pas naar groep 5 zou gaan.’ Ze knikt. ‘Ik zou hem zo graag houden,’ zegt ze. ‘Maar ik weet echt niet wat ik hem nog zou kunnen aanbieden. Hij is meer dan klaar voor groep 6.’
Het liefst zou ik hem meenemen
Mijn zoon leunt zwaar tegen me aan en ik strijk door zijn haar. We praten over de leuke meester die hij straks krijgt. Over de kinderen die hij wél al kent. Dat zijn vriendjes gewoon in de buurt blijven wonen, en dat hij op kamp vast nieuwe vrienden gaat maken. Hij knikt. Zegt niks.
‘Ik wil naar huis,’ zegt hij uiteindelijk. En het liefst zou ik hem nu gewoon meenemen. Onder mijn arm, naar een plek waar alles nog even bij het oude blijft. Maar ik weet: deze week is belangrijk. Hoe lang hij ook duurt. Want het is de week van afscheid nemen. Van loslaten. Van groeien, ook als dat pijn doet.
Geen reacties