Afscheid

Marloes is moeder van Willem (9 jaar) en Guusje (7 jaar), en leerkracht op een basisschool. Ze blogt over haar rommelige en drukke leven.

‘Misschien moeten we ’m na de zomer maar wegdoen. Gewoon verkopen.’ Mijn man zei het een soort van tussen neus en lippen door aan het begin van de zomervakantie. Ik knikte, liet het idee door mijn hoofd gaan, was het ermee eens, daarna weer oneens, om vervolgens vooral geen besluit te durven nemen.

Inmiddels is het oktober en hebben we het er niet meer écht over gehad. Al acht jaar lang is hij onderdeel van ons gezin. Hij was er zelfs al toen onze jongste nog niet geboren was. Nou goed, niet specifiek dít exemplaar, maar ik ben toch al acht jaar een bakfietsmoeder. En nu heeft mijn man bedacht dat we dat stukje van mijn identiteit maar op Marktplaats moeten gaan zetten.

‘Ze worden er nu wel echt een beetje te groot voor’, zegt hij met enige regelmaat. En ja, hij heeft gelijk. Sterker nog: vroeger pasten er met gemak vier kinderen in, nu kan ik al bijna geen bocht meer maken als mijn zeven- en negenjarige er samen in zitten. Nu komt dat laatste bijna nooit meer voor. Was de bakfiets voorheen hét vervoersmiddel voor ritjes naar school, ballet en voetbal, tegenwoordig kunnen ze die afstanden prima op hun eigen fiets afleggen.

Als ik nou gewoon geen antwoord geef?

Maar ik dan? Ik kan eigenlijk nog helemaal geen afscheid nemen van mijn trouwe tweewieler. Zelfs op de drukste dagen is er wel ergens een parkeerplek te vinden in de stad. Zware tassen? Gooi ze maar in de bak. Een vriendje spontaan mee naar huis? Stap maar in, ik neem je mee. Toch te weinig tijd om naar de balletschool in de stad te fietsen? Ga maar zitten, het kan nog net.

En ik denk aan al die andere ritjes. Aan de tienduizenden kilometers die we samen hebben afgelegd. Met een baby’tje in de Maxi-Cosi, voorzichtig fietsend omdat anders dat hoofdje zo wiebelde. Met een peuter en een dreumes eindeloos rondjes rijden tijdens de lockdowns, omdat dat het enige was waardoor ik nog een beetje rust vond in mijn hoofd. Tochten met druipende ijsjes. Ritjes met natte haren, in pyjama van zwemles naar huis. Tochtjes waarin ik tig keer riep dat ik ze écht niet kon verstaan als ze tegen de wind in tegen me praatten. Eindeloos veel ritten door de stad, luidkeels zingend, zonder ook maar een seconde te bedenken wat andere mensen daarvan zouden vinden.

Misschien heb ik daarom nog geen besluit genomen. Als ik nou gewoon lang genoeg geen antwoord geef op zijn vraag, mag ik dan nog heel even een bakfietsmoeder blijven?