Zaterdagavond

Sanne is moeder van Mus en Mees. En ze is er maar druk mee.

Het is zaterdag. We hebben net pizza gegeten en ik ruim in de keuken de restjes bloem en tomatensaus op. Mijn lief geeft zich over aan zijn afterdinerdip in de grote gele stoel en Mus en Mees hangen op de bank met hun telefoon.

‘Het is pas 19.00 uur, we kunnen wel een film kijken met elkaar,’ zeg ik.
‘Ja kan,’ mompelt Mus.
‘Welke dan?’ vraag Mees.
Ze kijken niet op van hun schermpjes. Ja, welke film dan? Ik scroll door Netflix.
‘Jij wil alleen maar kinderachtige films kijken,’ moppert Mus nog voordat Mees iets heeft gezegd.
‘Echt niet, jij doet de hele tijd alsof ik alleen maar mijn zin wil,’ bijt Mees terug.

Ik wurm mezelf tussen hen in op de bank, doe alsof ik niet door heb dat ze ruzie zitten te zoeken en vraag vrolijk of we alle films van Johnny English al hebben gezien.
‘Dat zeg ik toch helemaal niet?!’ reageert Mus op haar broertje, nu met wat hardere stem.
‘Jij zegt iedere keer…’ begint Mees, maar ik onderbreek hem.
‘Hé, hou eens op, jullie allebei. Op deze manier heb ik geen zin om gezellig met elkaar een film te
kijken,’ zeg ik.
‘Nou, best!’ zegt Mus.
Ze draaien zich allebei van mij af en zuchten geïrriteerd.

Ineens zie ik mezelf zitten, daar in het midden van de bank.

Ineens zie ik mezelf zitten, daar in het midden van de bank, tussen twee bozige pubers, m’n best te doen er iets gezelligs van te maken. Mus en Mees zijn weer verdwenen in hun schermpjes, vanuit de gele stoel hoor ik alleen een diep ademhalen en ik vraag me af sinds wanneer ik de gezelligheid op zaterdagavond volledig als mijn verantwoordelijkheid ben gaan zien.

Vroeger deden we alleen een spelletje en dan gingen ze naar bed. Maar nu zijn ze elf en bijna veertien en blijven ze bijna net zo lang op als wij. Of, in het geval van mijn geliefde, langer. Ik wil terug. Terug naar de tijd met Beverbende, Qwixx en een klein schaaltje chips. Naar de tijd dat ze na het tandenpoetsen naast elkaar gingen liggen in bed en ik dan De Kleine Kapitein ging voorlezen. En vooral: dat ik daarna weer naar beneden ging, tegen mijn lief aan kroop en we nog een serie keken. Met een tweede bakje chips.

‘Goed dan,’ zeg ik. Ik stop ermee. Ik sta op en loop naar de keukentafel. Daar ga ik zitten achter de veel te moeilijke puzzel met berglandschap die er al een twee weken ligt. In de woonkamer gebeurt niks. Twintig minuten gebeurt er niks. Tot na die twintig minuten Mus en Mees voorzichtig naar de tafel schuifelen en Mus voorstelt om een spelletje te gaan spelen. Mees gaat aan tafel zitten. Vanaf de stoel hoor ik een kreun, gevolgd door: ‘O leuk, gaan we een spelletje spelen?’
Ik pak snel bakjes chips.