Woede

Ingelise is moeder van drie kinderen (13, 11 en 7). Ze blogt over haar leven als (werkende) moeder en wat haar daarin allemaal verwondert.

Hij kwam uit het niets, zo leek het. De trap waarmee mijn been net hard en venijnig uithaalde naar de groenbak en die nu een doffe harde klap laat weergalmen door de tuin. Een beetje beschaamd kijk ik om me heen in de hoop dat niemand het heeft gezien. Want deze plotselinge woede is eigenlijk niets voor mij. En het is vooral niet echt handig, vlak voordat er straks twintig familieleden op de stoep staan, er drie pannen op het vuur staan en de huiskamer eruitziet of het feest al heeft plaatsgevonden. Dan heb je meer aan flinke dosis kalmte, geduld en uithoudingsvermogen.

Helaas was mijn voorraad kalmte vandaag al op nadat er boven een gilpartij was uitgebroken toen de ene dochter zonder te vragen een trui had geleend van haar zus. Diezelfde zus die eerder zomaar op haar jongere broertje begon in te meppen omdat hij de boter niet snel genoeg doorgaf. En dat nadat ik ’s ochtends vroeg al een staakt-het-vuren had moeten afdwingen over wie de Donald Duck als eerst mocht lezen.

Los het zelf even op!

De bodem van mijn potje geduld was bereikt bij de 156^e ‘mammaaaa’ van vandaag, die terwijl ik stond te koken van boven kwam. Door onder andere iemand die zelf niet in staat bleek een schone onderbroek uit de wasmand te halen, iemand die haar oorbel kwijt was en een zevenjarige die nog steeds wil dat zijn billen worden afgeveegd. ‘Los het zelf even op!’ schreeuw ik gefrustreerd en niet-pedagogisch terug vanuit de keuken.

Mijn uithoudingsvermogen is simpelweg stuk na alle kinderverjaardagen, dansuitvoeringen, sportdagen en andere verplichtingen die elkaar sinds de meivakantie in een ononderbroken stroom lijken op te volgen. Het zijn allemaal leuke dingen uiteraard, maar het leven heeft soms niets begrepen van doseren.  

Het enige wat ik nu nog overheb is woede.

Het enige wat ik nu nog overheb is woede. Ik ben kwaad. Kwaad omdat de zaterdagkrant nog ongelezen op tafel ligt, een teken dat ik dit weekend nog geen moment voor mezelf heb gehad. Omdat ik het gevoel heb dat ik hier in huis naast chefkok ook de ceremoniemeester en de eventplanner ben. En omdat morgen mijn andere fulltimebaan weer begint, terwijl het idee toch is dat je in het weekend kan uitrusten van je werk.

Ik kijk naar de groenbak die als de vermoorde onschuld in een hoekje staat en verder niets hoeft te doen. Met alle kracht die ik in me heb smijt ik de klep dicht. Zo. Dat lucht best lekker op.