Marloes is moeder van Willem (9 jaar) en Guusje (7 jaar), en leerkracht op een basisschool. Ze blogt over haar rommelige en drukke leven.
Ik pak mijn telefoon erbij en scroll door de vakantiefoto’s. Jeetje, wat hadden we een geluk. Slechts drie regenbuitjes in vier weken op een Hollandse camping! De natuur had iets minder geluk, maar wij waanden ons stiekem in Zuid-Frankrijk. Ik zie de gekke bekken van mijn zoon. Honderdmiljoen ijsjes. Een wijntje in de zon. Ik zie mijn dochter gierend van het lachen van de waterglijbaan gaan. Mijn man stralend op de fiets. Ik kom zelfs een selfie tegen waarop ik gebruind en vrolijk in de lens kijk.
Ik zie 798 potjes UNO. Een strak opgezette tent met een kleurrijk bankje en dito sierkussens. Opgeruimde campingkastjes. Ik zie vier weken genieten op de camping. Wat ik niet zie? De UNO-kaarten die door de lucht vlogen omdat mijn zoon vond dat het spel ONEERLIJK WERD GESPEELD! De natte zwembroeken en badlakens die in hoopjes in de tent lagen omdat die, ook na vier weken mopperen, nog steeds niet uit zichzelf op het droogrek werden gehangen.
Vergeten vast te leggen
Ik zie nergens mijn dochter die dagelijks klaagde over het ‘smerige’ eten dat mijn man met veel liefde had gekookt. Nul foto’s van een woedende zoon die ALWÉÉR moest afwassen. Het leek tenslotte wel kinderarbeid. Ook geen foto’s van twee kinderen die vroegen om meer schermtijd. ‘Want er is hier toch niks te doen.’ Mijn brullende dochter in de campingwinkel omdat ze niet haar 57ste squishy mocht kopen? Niet vastgelegd. Ook nergens een plaatje van het moment waarop ik siste dat het me echt geen reet kon schelen wie er begonnen was.
Geen foto van mij terwijl ik dacht: waarom wilde ik eigenlijk vier weken op vakantie? En gek genoeg ook geen foto van het moment, waarschijnlijk een halfuur later, waarop ik met mijn wijntje voor de tent zat, naar diezelfde kinderen keek en dacht: dit dus. Dit wil ik voor altijd onthouden. Want laten we eerlijk zijn: als we vier weken thuis waren gebleven, hadden ze ook ruzie gemaakt, geklaagd over het eten en gevraagd om meer schermtijd. Alleen had ik dan een stuk minder foto’s gehad van ijsjes, waterglijbanen en gebruinde hoofden. Dan toch maar liever dit. Nat badlaken op de grond, zonnetje erbij, zeurend kind ernaast en ik die een boek leest voor de tent.
Geen reacties