Michelle is getrouwd met Marcel en moeder van Amber (11) en Nova (7).
‘Deze zijn stom!’ stampvoet mijn zevenjarige (letterlijk) met de oude sneakers van haar zus aan haar voeten.
‘Oké oké, probeer deze dan,’ sus ik onderdanig als de persoonlijk assistent van een verwende actrice.
‘Ja, deze zijn beter,’ zegt ze terwijl ze onderzoekend naar de oude gymschoenen van haar zus kijkt.
We waren precies één dag van vakantie terug toen ik erachter kwam dat de schoenen van mijn dochter te krap leken. Uiteraard heb ik in diezelfde minuut een winkelmandje van Scapino gevuld en betaald, zodat ze met fatsoenlijke schoenen haar eerste schooldag mag beleven. Alleen, tussen onze vakantie en de eerste schoolweek zit nog een huttenbouwvakantieweek die om oude gare schoenen vraagt en waar ik de nu te krappe schoenen voor op de nominatie had staan. Dit had ik een paar maanden terug moeten voorzien en oplossen met een tijdig geplaatste Vinted-bestelling, vervloekte ik mezelf.
Alles om ervoor te zorgen dat die verdomde schoenen nog net een weekje meekunnen.
Uit pure wanhoop besloten we daarom een testrun met de krappe schoenen te doen, aangezien onze dochter na een maand op slippers en blote voetjes wellicht elke dichte schoenen vervelend vindt zitten. Om er een paar millimeter bij te sprokkelen, haalden we de zooltjes eruit. Alles om ervoor te zorgen dat die verdomde schoenen nog net een weekje meekunnen.
‘Hoe zitten ze nu, meisje?’ vroeg ik haar tijdens ons rondje door de stad, waarbij ik met mijn duim op de neus van haar linkerschoen drukte, alsof er op magische wijze ineens ruimte was ontstaan. Nova zei niets, maar haalde met een pruillipje haar schouders op. Dat ik vervolgens zag dat haar jurk een knoop miste én er een gat in haar legging zat, maakte de schuldgevoel-cirkel rond.
Hoe kon dit in godsnaam gebeuren?
Hoe kon dit in godsnaam gebeuren? Ik, die hittepetit met die duizend lijstjes en kleurgecodeerde agenda in die aan mijn hand vastgeplakte telefoon. Die haar kinderen altijd de juiste spullen mee naar school geeft en braaf de tandarts op tijd betaalt. ‘Je moet ook niet relaxen,’ zei het duiveltje op mijn schouder meermaals.
‘Kijk nog eens tussen de oude schoenen van Amber,’ zei een ander stemmetje in mij gelukkig ook, tijdens mijn zelfkastijding. In de kast van Nova ligt namelijk een stapel oude schoenen van Amber die ik niet weg kan gooien, maar waarvan ik eigenlijk dacht dat het allemaal maten waren waar Nova pas over een paar jaar iets aan zou hebben. En warempel; twee paar kwamen het dichtst in de buurt van haar maat en de laatste -altijd de laatste- kon de goedkeuring van mijn zevenjarige prinses wegdragen.
Ik ben misschien geen mother of the year, maar gelukkig wel een hoarder.
Geen reacties