Michelle is getrouwd met Marcel en moeder van Amber (bijna 11) en Nova (6).
‘Die klote traktaties altijd. Wat ben ik blij dat dat op de middelbare school niet meer hoeft,’ zegt de moeder op het schoolplein. Ik lach wat schaapachtig en denk aan het traktatieproject dat al sinds de zomervakantie door mijn hoofd speelt en waarvan ik fase één inmiddels heb afgerond.
Binnenkort is Amber jarig en trakteert ze, nu ze in groep 8 zit, voor de allerlaatste keer. Dat vínd ik me toch een partijtje jammer. Ik besloot haar traktatiejaren dus met een knaller af te sluiten.
Het was een heel project waarvoor ik uren googelde.
Dit project begon -zoals al Amber’s traktaties- al in de zomervakantie met de brainstorm-fase, waarin we onder andere het thema en de kleur bepaalden. Na deze fase kwam het definitieve besluit: elk kind krijgt een gepersonaliseerde beker met (teveel) snoep. Alles, van het snoep en de beker, tot de bak waarin het vervoerd wordt, in Ambers lievelingskleur groen. Ook heb ik van die vierkante fotootjes van de Hema besteld voor aan de snoepzakken.
Het was een heel project waarvoor ik uren googelde naar een specifiek soort beker, en voor de namen op de bekers schakelde ik de hulp van een vriendin met een beletteringsbedrijf in. Zij printte mooie letters die ik in een paar uur tijd op de bekers plakte.
Mijn dochters zijn deze toestand gewend, dus ik kom ook niet meer weg met zakjes chips, mocht ik dat willen (wil ik niet). Ik heb inmiddels al een aardig traktatierepertoire opgebouwd. Zo hanteerde ik eens een onderwaterthema met een onderwaterfoto van Amber waarop ze met haar vingers haar leeftijd uitbeeldde. En maakte ik ooit ‘snitches’ van Ferrero Rochers. Met geknutselde gouden vleugels, in een zakje jellybeans voor het optimale Harry Potter-effect. Projecten zo groot dat ik ’s avonds zwetend boven het knutselwerk mijn levenskeuzes heroverwoog, maar waarmee ik de ochtend erna wel, als een soort blozende Kate Middleton die haar pasgeboren prinsesje aan het volk toont, het klaslokaal betreed.
‘Traktaties zijn stom!’ aldus de goegemeente.
Dat blozende hoofd is bij mij dan ook een beetje van de gêne die ik voel, of tsja, móet voelen. Want: ‘traktaties zijn stom!’ aldus de goegemeente. Maar oh, wat baal ik van mezelf dat ik me daar op mijn vijfenveertigste nog door laat beïnvloeden. Want lekker boeiend allemaal!
En daarom besluit ik nu uit de kast te komen. Na een hele basisschooltijd licht beschaamd de school in te lopen kom ik er nu gewoon voor uit: Ik ben die rare moeder die traktaties maken leuk vindt. Fuck it, this is me.
Binnenkort zal ik mijn koningskind dus weer aan het volk tonen. Maar nu trots en met opgeheven hoofd. Hoewel ik ook wel een traantje zal wegpinken bij het wederom afronden van een fase.
Gelukkig zit mijn dochter Nova pas in groep 3.
Geen reacties