Schoolkamp

Marloes is moeder van Willem (9 jaar) en Guusje (6 jaar), en leerkracht op een basisschool. Ze blogt over haar rommelige en drukke leven.

‘Ik heb geen zin in school,’ klinkt het gedempt van onder de dekens. Vandaag is een grote dag: alle kinderen van groep 4 tot en met 8 gaan op kamp. Hoogtepunt van het schooljaar, maar mijn zoon ziet het niet zitten. ‘Ah, kom op, het wordt vast hartstikke leuk!’ zeg ik terwijl ik de dekens van hem aftrek. Een treurig gezichtje kijkt me aan. Hij heeft er écht geen zin in.

Ondertussen stuitert zijn zusje in een roze flamencojurk de trap af. Zij mag voor het eerst mee. Zij kan niet wachten. En vooral: zíj heeft geluk dat haar vader meegaat als begeleider.

Het liefst zou ik hem zo weer meenemen

Met zijn ziel onder zijn arm schuift Willem aan de ontbijttafel. ‘Dat papa en Guus op een andere locatie zijn en ik helemaal geen familie bij me heb, vind ik heel erg,’ zegt hij zacht. Ik zoek naar geruststellende woorden, maar ik vind ze niet.

Bij school kruipt hij in mijn jas. ‘Kan ik niet bij jou blijven?’ Ik woel door zijn haar, denk aan de drie dagen stilte waar ik zó naar had uitgekeken, maar toch zou ik hem het liefst gewoon weer meenemen. In de klas gonst het van de spanning. Hij duikt nog één keer in mijn jas. Ik slik, glimlach en zeg dat het vast leuk wordt. Dan laat hij me eindelijk los.

Het is oorverdovend stil in huis

Die eerste avond is het oorverdovend stil in huis. Ik kijk naar zijn lege plek aan tafel, zijn beker in de vaatwasser. Hoe vaak kun je in één uur de ouderapp checken? Die avond ga ik met een knoop in mijn maag slapen en sta ik met diezelfde knoop de volgende dag weer op.

Maar dan, op de tweede avond, eindelijk een update in de vorm van een filmfragment. In zes seconden zie ik alles wat ik nodig heb. Mijn zoon, midden in de eetzaal, doet in zijn eentje een gek dansje. Hij zwaait met zijn armen, draait een pirouette. Helemaal zichzelf. Helemaal Willem.

Ik kan zijn gezicht niet zien, maar ik wéét: hij is op zijn gemak. Mijn moederhart ontspant. En ik word bijna weer de relaxte moeder die ik wil zijn.