Tienerhol

Ingelise is moeder van drie kinderen (13, 11 en 8). Ze blogt over haar leven als (werkende) moeder en wat haar daarin allemaal verwondert.

De ochtendstilte is net over het huis neergedaald als ik de treden van de trap naar de bovenste verdieping van het huis oploop. Geroutineerd pluk ik vieze onderbroeken, zwart geworden sokken en bezwete T-shirts van de grond. In de badkamer schroef ik dopjes op een verzameling tubes en potjes in zoete kleurtjes waar menig drogisterijketen een puntje aan kan zuigen. En zie ik het goed, ligt daar nu een wimperkruller? Zucht, ja, een wimperkruller.

Als gevolg van een grondige kamer-reshuffle is de zolder sinds kort het exclusieve domein van onze twee dochters van 11 en 13. Het was hoog tijd dat ze een nieuwe plek kregen, maar ik was er niet helemaal gerust op. Met krap twee jaar ertussen en persoonlijkheden die mijlenver uit elkaar liggen, knettert het af en toe flink tussen die twee. Ik had niet zoveel zin om steeds helemaal naar boven te moeten lopen om ruzies te sussen over “geleende” kleding of een opmerking die niet helemaal in goede aarde viel.

Tot mijn verbazing gaat het best goed. 

Maar tot mijn verbazing gaat het best goed. Zij van 11 nam haar Barbies en haar tekenspullen mee en maakte haar kamer knus met posters en frummeltjes. Zij van 13 heeft genoeg aan haar paardrijspullen en haar telefoon, waarmee ze urenlang op bed ligt te bellen. Soms hoor ik ze samen kletsen aan het einde van de dag, druk verhalen uitwisselend over school en vriendinnen. Het is alsof ze daar een wereld hebben gecreëerd waar ik niet meer vanzelfsprekend thuishoor. Een ondoordringbare vesting op zolder.

’s Avonds loop ik opnieuw de trap op, nu met mijn armen vol schone was. Boven tref ik twee dichte deuren. Dochter één zit ijverig te kleuren achter haar bureau. ‘Hé mama, je moet eerst kloppen.’ Werpt ze me toe als ik de stapeltjes onderbroeken en truien wegleg in haar kast. Dochter twee kijkt geïrriteerd op van haar telefoon als ik binnenkom. ‘Kom je nou alweer met was? Ik ben aan het bellen!’ Met een zucht gooi ik de stapel kleding in een hoek. Ruim het dan zelf maar op.

‘De dames hebben ruzie,’ meldt mijn zoon van acht even later als ik me net lekker op de bank heb geïnstalleerd. En jawel, nu hoor ik het ook: van de zolder komt het geluid van harde overslaande stemmen en deuren die dicht worden gesmeten. Toch niet alles koek en ei in de vesting dus. Ik trek hem tegen me aan en geef hem een kus. ‘Niet mijn probleem. Dat kunnen ze nu helemaal zelf oplossen.’