Traditiegetrouw sluiten we het jaar af met elke dag een terugblik van steeds iemand uit ons bloggersteam. Marloes bijt het spits af met haar terugblik op 2025, met een soort Marloes-wrapped!
Het is alweer het einde van het jaar, terwijl het voor mijn gevoel nog maar net zomervakantie was. In een krachtige eindsprint rondde ik de pabo met succes af en dat was zonder twijfel mijn hoogtepunt van 2025. Maar eerlijk is eerlijk: er gebeurde nog zóveel meer.
We kochten een tent. Geen oppompding, maar eentje met echte stokken. En omdat we blijkbaar nergens bang voor zijn, gingen we er meteen 3,5 week mee kamperen. Met zand in alles, koffie uit te kleine mokken en het besef dat je eigenlijk verrassend weinig nodig hebt om het goed te hebben.
Ik hoorde dit jaar 37.891 keer het woord mama. Zo’n 11.972 keer werd ik juf genoemd. Drie keer meester (geen idee waarom) en een kleine twintig keer oma. Ik leerde 21 kinderen lezen. Dat blijft bijzonder, wat ben ik trots.
Ik las 41 boeken. Ja, echt.
Ik las 41 boeken. Ja, echt. Ik draaide 256 wassen, vouwde ze op en ruimde ze in de kast. Soms meteen, soms na drie dagen. Op zolder staan nog steeds 9 verhuisdozen die ik ooit ga uitpakken. Niet dit jaar, misschien volgend jaar. Of nooit.
Ik schreef ongeveer 16 verslagen voor de pabo. Dat waren 464 pagina’s vol. Soms (vaak) met tegenzin, soms met focus. Soms om half elf ’s avonds terwijl ik dacht: waarom doe ik dit? En toch slaagde ik “gewoon”. Tussen alles door.
Ik gooide 129 prachtige knutselwerkjes weg en twijfelde daar bij zeker 48 van. Ik hielp mijn kinderen 13 keer zoeken naar speelgoed dat al lang op de vuilnisbelt lag. Ik legde 412 keer iets op de trap en vroeg me hardop af waarom niemand die spullen meeneemt. Behalve ik, uiteindelijk. Ik zocht 67 keer naar mijn sleutels en hielp mijn man 39 keer zoeken naar spullen die gewoon op hun plek lagen.
Zo’n 235 keer stootte ik mijn kleine teen tegen
Zo’n 235 keer stootte ik mijn kleine teen tegen iets wat daar altijd al stond. Ik aaide mijn kat zo vaak dat tellen geen zin had, maar hij kotste wel 52 keer op het tapijt. Precies op plekken waar je het niet meteen ziet.
Ik vergat afspraken. Ik vergat waarom ik naar boven liep. Ik vergat wat ik beneden ging halen. Ik vergat van alles, behalve wat echt bleef hangen. Ik viel één keer van de trap. Meteen goed, geen twijfelval. Ik hield er drie gigantische blauwe plekken aan over die wat mij betreft een eigen pin verdienen op Google Maps.
Ik ging één keer naar een begrafenis en nul keer op kraamvisite. Op de valreep van het jaar kreeg een vriendin kanker en ineens klonk alles anders. In het voorjaar schrok ik me een ongeluk toen een van mijn beste vrienden, veel te jong, een hartinfarct kreeg. En het gelukkig kan navertellen.
Het was geen overzichtelijk jaar. Wel een echt jaar. Met kruimels op tafel, was in de kast en liefde ertussenin. En volgend jaar? Dan wordt mijn vriendin beter. Krijg ik er 1 neefje bij. Schrijf ik 1 boek over het onderwijs en weer zo’n vijftig blogs voor De Club (en godzijdank nul verslagen voor de pabo).
Maar nu eerst: 2 weken kerstvakantie waarin ik 0 keer de wekker zet en 2 kinderen misschien achter het behang ga plakken.
Geen reacties