Traditiegetrouw sluiten we het jaar af met elke dag een terugblik van steeds iemand uit ons bloggersteam. Vandaag blikt Ingelise terug op 2025.
Op de televisie loopt Cameron Diaz door een besneeuwd Engels landschap terwijl ze belt met Kate Winslet in het warme Los Angeles. Ik heb me op de bank genesteld voor een van mijn favoriete kerstklassiekers, maar het lukt me maar niet om erin te komen. Iedere paar minuten zakken mijn oogleden dicht. Na een poging of dertig geef ik het op en duik ik mijn bed in. Ik ben doodop. Hoewel de kerstvakantie al een paar dagen op weg is en de wekker niet meer in alle vroegte gaat, krijg ik de de moeheid maar niet van me afgeschud
Het komt niet door die traditioneel chaotische laatste week voor de vakantie waarin ik schipperde tussen de begeleiding van een buitenlandse delegatie op het werk en de jaarlijkse sprint om meerdere outfits en gerechten voor het kerstdiner op school op tijd opgelijnd te krijgen. En ook niet door de last van een bijzonder zwaar jaar, want 2025 was ons eigenlijk best goed gezind, met meer ups dan downs. Nee, deze vermoeidheid zit dieper.
Ingeklemd tussen ouder wordende ouders en opgroeiende kinderen.
De afgelopen paar jaar ben ik geruisloos toegetreden tot de sandwichgeneratie, ingeklemd tussen ouder wordende ouders en opgroeiende kinderen. Mijn lieve ouders die vroeger zo vaak als welkome hulptroepen hebben gefungeerd hebben tegenwoordig steeds vaker mijn hulp nodig. Goddank hebben ze elkaar nog en redden ze het zelfstandig, maar de rollen zijn onmiskenbaar omgedraaid. En dat is soms best confronterend. Wat zou ik graag vaker zomaar even langs wippen voor koffie en een boodschap of een klusje waardoor hun dag net even makkelijker gaat. Het komt er te weinig van.
Want aan de andere kant van de sandwich heb ik drie prachtkinderen die weliswaar groter en zelfstandiger worden, maar me dagelijks nog keihard nodig hebben. Van helpen met huiswerk tot het oh zo belangrijke kletspraatje voor het slapengaan. En in het midden daarvan een baan die als ik niet oplet alle overgebleven tijd en energie opslokt. Dit alles stevig op elkaar geplakt door een smeuïge laag schuldgevoel omdat ik het gevoel heb dat ik overal tekortschiet. Misschien is het niet zo raar dat ik me wat uitgeput voel tegen het eind van het jaar.
Als ik dat in 2026 weer mag meemaken, dan tel ik keihard mijn zegeningen.
Voordat dit een klaagzang wordt knijp ik nu heel hard mijn beide handen dicht. Want hoe gezegend ben ik met twee ouders van halverwege de tachtig die nog leven, een gezin van vijf en een leuke baan. En bovendien nog een fijne wekelijkse oppas en andere hulptroepen om alles in goede banen te leiden. Als ik dat in 2026 weer mag meemaken, dan tel ik keihard mijn zegeningen. En slaap ik deze vakantie gewoon een uurtje extra.
Geen reacties