Startgesprekken

Marloes is moeder van Willem (8 jaar) en Guusje (6 jaar), en leerkracht op een basisschool. Ze blogt over haar rommelige en drukke leven.

‘Nou, moet de meester nog wat van je weten?’ vraag ik aan mijn zoon terwijl hij half over zijn stoel hangt, tegen zijn vader aan, naar buiten kijkt, en vooral niet naar de meester of naar mij. Mijn altijd zo spraakzame zoon, die normaal gesproken de hele dag aan elkaar kletst, nog voordat de wekker gaat, tijdens het eten, vanuit zijn bed… Maar nu weet hij ineens niks te zeggen.

De meester probeert het nog eens: ‘Eh, Willem, wat vind je fijn in de klas, wat gaat er goed?’ Willem steekt zijn duim op, haalt zijn schouders op en spreekt de prachtige volzin: ‘Ik vind het meestal wel best.’

Hij steekt twee duimen omhoog

Ik zucht en denk aan gisteravond, toen hij huilend tegen me zei: ‘Ik vind het saai op school. Ik heb de hele dag niks te doen.’ Moet ik nu het woord nemen? Of moet hij het zelf doen? Ik help hem een handje, vertel de meester wat hij gisteren zo lastig vond. De meester knikt: ‘Dat had ik al in de smiezen, daar gaan we mee aan de slag.’ Hij vertelt wat hij van plan is en Willem steekt voor de verandering twee duimen omhoog.

Tien minuten verder staan we weer buiten. ‘Nou, je had best wat meer mogen vertellen,’ zeg ik nog, ‘vond je het misschien een beetje lastig?’ Hij haalt zijn schouders op. ‘Vandaag was alles best.’ En weg is hij, het schoolplein op, voetballen met vriendjes.

Ook in groep 4 valt een ijzige stilte

Op naar gesprek nummer twee. Dit moet een eitje worden, want Guusje is misschien nog wel een grotere spraakwaterval dan haar broer. Maar ook in groep 4 valt een ijzige stilte. ‘Guus, hoor je me wel?’ vraagt haar juf. Ze kijkt op, steekt haar duim omhoog en zegt precies niks. Mijn klomp breekt en ik hoor die van mijn man ook luid kraken. Wat ís dit? Wie zijn deze kinderen? Heeft iemand iets in hun drinkbekers gedaan?

Even later staan we weer buiten. En ja hoor, de vloek is verbroken, ze buitelen over elkaar heen.
Mama, mama, weet je wat ik net zag?
Mama ik wil iets eten!
Mag ik iets zeggen?
Nee, ik was eerst!
Ik ken nog een raadsel.
Stil ik wil iets zeggen!!
Met rekenen was ik als eerste klaar!
Nou en, ik ben altijd als eerste klaar.
Mama!

Ik loop naar mijn fiets. Ze praten en ze praten. Geen eind aan. Ze gaan maar door. Dat waren de startgesprekken. Volgend jaar ga ik misschien gewoon alleen.