Onze nieuwe blogger Hannah is moeder van Lara (12 jaar) en Luna (9 jaar). Samen met haar man Joren probeert ze de omslag van de (ver)zorgende ouder naar hard core opvoeden te maken en dat valt niet altijd mee. Vanaf vorige week mogen wij meelezen met hun struggles én successen.
‘Maaam, laat me nou even!’ snauwt Lara. Ze leunt voorover richting het scherm van haar laptop en schuift mij met bureaustoel en al aan de kant. Met haar vingers tikt ze nijdig op de toetsen, haar grote bos krullen kriebelen in mijn gezicht. Ik pers mijn lippen hard op elkaar, mijn manier om de opborrelende Vesuvius van ergernis te onderdrukken.
‘Schat, ik kopieer net een stukje, als je dit doet is het straks weg!’ Ik schuif haar graaiende handen aan de kant en plak gauw het stukje tekst in het document.
Ze koos voor haar Engelse book report The Neverending Story met 26 hoofdstukken en 492 bladzijden. Dit resulteerde in een Neverending book report en uiteindelijk: paniek. Per hoofdstuk moest ze een ‘log’ bijhouden, allerlei vragen beantwoorden over het boek en een lijst van moeilijke woorden bijhouden en hun betekenis achterhalen. De deadline is morgen.
Ze typt zo traag als ‘Morla, the tortoise’ uit het verhaal.
Als twee vittende zusjes zitten we aan haar bureau. Zij, omdat in haar ogen een complete digibeet ben. En ik, omdat zij zonder ervaring met Microsoft Office, als een ongeleid projectiel op de toetsen zit te rammen en te eigenwijs is om mijn foefjes te willen leren. Verder typt ze zo traag als ‘Morla, the tortoise’ uit het verhaal.
Dat haar moeder blind kan typen (nog geleerd in groep zeven op een typemachine!), dat je met shift-enter een pagebreak invoegt en met de tab-toets ‘poef’, een extra regel in je tabelletje krijgt en haar moeder dit hele ‘book of spells’ der office wel beheerst, interesseert haar geen mallemoer.
Omdat ik vind dat we onze eigen Childlike Empress in de brugklas best nog een beetje mogen helpen, bood ik aan ‘jij leest en vat samen, ik type en dan sjeffen we dit!’
De laatste vier hoofdstukken vliegen op de pagina’s.
En daar zitten we dus, voor de vierde avond op rij. Gelukkig, zoals altijd bij een grote klus, kwam er langzaam een ritme in en ging het steeds sneller. De laatste vier hoofdstukken vliegen op de pagina’s.
Tijdens huiswerkbegeleiding vulde zij alvast de vragen over het boek in. Ik lees haar antwoord op de vraag ‘what was the main lesson in the book?’
That most adults are no longer open to magic and fantasy because they suppress their own imagination. Therefore they also ignore it when children still see it. That is why Fantastica was fading away.
Ik glimlach, ze heeft de essentie meer dan begrepen. En ik nu ook.
‘Daar gaat ie mam!’ zegt ze en ze klikt op ‘inleveren’. We geven elkaar een dikke high five.
Geen reacties