Optreden

Marloes is moeder van Willem (9 jaar) en Guusje (6 jaar), en leerkracht op een basisschool. Ze blogt over haar rommelige en drukke leven.

‘Juf, zie jij mijn papa of mama ergens?’ Ik werp snel een blik in de overvolle zaal met ouders, opa’s, oma’s, broertjes en zusjes, maar de ouders van M kan ik zo snel niet vinden. ‘Misschien staat papa ergens achteraan’, zeg ik voorzichtig om hem geen rotgevoel te geven, ‘ga maar op je plekje staan, zoals we hebben geoefend.’

Vandaag vieren we het Letterfeest, een feest waar we met groep 3 al weken, zelfs maanden naar uit hebben gekeken. We vieren dat we alle letters nu kennen, wat een mijlpaal voor de kinderen én de juffen. We hebben hard gewerkt. Het hoogtepunt van het feest is de diploma-uitreiking en het optreden voor de ouders.

Die ochtend sta ik tijdens de generale repetitie met kippenvel te kijken naar onze twee groepen 3 die uit volle borst het letterlied zingen. ‘Ik moest bijna huilen’, fluister ik tegen mijn collega van de andere groep 3. ‘Dit is waar we het voor doen’, fluistert ze terug. En nu staan we hier, met 42 nerveuze zes- en zevenjarigen voor zo’n honderd paar ogen, op het podium. Als de eerste noten van het lied worden ingezet, zie ik hoe M zijn nek uitsteekt en zoekt naar een bekend gezicht in het publiek.

Ik trek hem dicht tegen me aan en veeg een traan weg

Een luid applaus volgt en de kinderen gaan netjes zitten. Een voor een krijgen ze hun diploma en ik zie hoe oma’s zakdoekjes pakken en een traantje wegpinken. Zelf slik ik met moeite een brok weg als we als afsluiter nog een lied zingen. In de gang trekt M aan mijn mouw. ‘Ik zag papa en mama niet’, zegt hij met een trillend lipje. Ik trek hem dicht tegen me aan en veeg een traan van zijn wang. ‘Ik ben zo trots op jou, je bent mijn kanjer. Straks stuur ik papa en mama het filmpje dat ik van je heb gemaakt.’ Hij knikt dapper en met het diploma tegen zijn borst geklemd gaat hij aan zijn tafeltje zitten.

Tien minuten later worden alle kinderen opgehaald en niet veel later staat de moeder van M voor mijn neus. ‘Ik wist niet dat er een feestje was’, stamelt ze. Ik denk aan de minimaal drie berichten die ik erover stuurde en bijt op mijn tong. Ik denk aan M die dagelijks vol overtuiging mee zong en oefende, ik voel zijn teleurstelling in elke vezel van mijn lijf. 

‘Kun je me de volgende keer even vertellen wanneer een feest is’, vraagt zijn moeder er achteraan, ‘de school-app lees ik eigenlijk nooit.’ Mijn hele lijf wil schreeuwen, maar ik weet dat ik niet in de positie ben om te oordelen. Ze is vast heel druk, heeft van alles aan haar hoofd. Dus hoor ik mezelf beloven dat ik het haar persoonlijk zal vertellen. Niet voor haar, niet voor mezelf, maar voor M die ik een bekend gezicht in het publiek gun.