Nog een jaar

Michelle is getrouwd met Marcel en moeder van Amber (10) en Nova (6).

Bij elk liedje krijg ik meer spijt dat ik vanochtend niet voor waterproof mascara heb gekozen. Het voelt als een achtbaan en ik hoop niet dat Amber en haar vriendinnen me zo zien. Ik kijk even naar een paar rijen verderop maar zie dat ze alleen oog hebben voor het podium.
‘Volgend jaar niet vergeten zakdoekjes mee te nemen,’ zegt de hulpmoeder naast me, die de emotie ook voelt.

Volgend jaar ja, want ik ben niet bij de musical van mijn dochter, maar bij die van de klas boven haar. Een paar ouders waren gevraagd de klas van Amber te begeleiden tijdens het fietstochtje naar de musical-locatie van groep acht, en wij mochten ook in de zaal plaatsnemen.

Ik geneer me best een beetje voor mijn emoties.

Ik knik naar de hulpmoeder terwijl ik met mijn shirt de tranen van mijn wangen dep. Ik voel me opgelucht dat ik niet de enige ben, want ik geneer me best een beetje voor mijn emoties voor de kinderen op het podium die ik eigenlijk niet goed ken. Alsof ik hard huil op de uitvaart van een onbekende.

Maar ik kan het gewoon niet helpen, en de afgelopen weken krijg ik bij elk instafilmpje van uit de school glijdende kinderen en musicaloptredens een brok in mijn keel. Ik ga namelijk slecht op einde van een tijdperk-situaties en kan me het afscheid van het kinderdagverblijf -en mijn snottranen- nog goed herinneren. Dus nu groep acht met al z’n laatste keren, ook voor Amber, steeds dichterbij komt, krijg ik een beetje paniek. Ik vind het gewoon zo jammer dat haar basisschooltijd zal eindigen en haar hechte vriendinnengroep -die ze sinds de kleuterklas heeft- over allemaal verschillende middelbare scholen zal uitwaaieren. Het wordt dus een jaar van afscheid nemen. Met als apotheose die eindmusical, waar ze met haar klas dat emotionele eindliedje zal zingen. Ik word al wiebelig van het idee, laat staan als ik er volgend jaar live bij ben. Dan moet ik denk ik aan het zuurstof.

Zakdoekjes en waterproof mascara gaan in ieder geval op het lijstje.

Als we terugfietsen en de kinderen afzetten in de klas, kijk ik nog even rond als ik door de gang naar buiten loop. Ik hoop zó dat ik volgend jaar voorbereid ben en de emotie opzij kan schuiven, zodat ik optimaal van mijn dochter in de musical kan genieten. Zakdoekjes en waterproof mascara gaan in ieder geval op het lijstje. Gelukkig duurt het nog een jaar.

Of nog máár een jaar?