Kamp

Michelle is getrouwd met Marcel en moeder van Amber (10) en Nova (6).

Ik vis een verdwaald snoepje, vieze verkreukelde kleren, een ongebruikte handdoek en een berg zand uit de koffer van mijn dochter die net moe maar voldaan van het groep 8 kamp is teruggekeerd.

Doordat ze alles bij elkaar in haar koffer heeft gepropt, is er nu kruisbesmetting ontstaan met de kleren die ze niet gedragen heeft. Om te voorkomen dat op deze kleren een nieuw ecosysteem ontstaat besluit ik alles maar in de was te gooien. Het zand veeg ik op en ik overweeg er de straat mee op te hogen.

Herinneringen aan een kamp dat onvergetelijk is gemaakt door de leerkrachten

Maar de kernherinneringen die deze drie dagen hebben opgeleverd zijn onbetaalbaar. Ze winnen het in ieder geval van de walging die ik voel door alle ondefinieerbare geuren die ik tijdens mijn tocht naar de wasmachine tegenkom. Allemaal herinneringen aan een kamp dat onvergetelijk is gemaakt door de leerkrachten die nu waarschijnlijk met een piep in hun oren thuis aan een wijninfuus zitten.

Amber en haar klasgenoten hadden het in groep 7 al over het groep 8 kamp en werden in de weken vooraf nog enthousiaster gemaakt met teasers, filmpjes en de onthulling van het thema Expeditie Robinson.

Maar het ongeschreven onderliggende thema was ‘zelf doen’. Want alles aan groep 8 ademt zelfstandigheid creëren in aanloop naar de middelbare school. Zo kwam er een heuse paklijst waarbij de kinderen op het hart gedrukt werd hun koffer zelf in te pakken. Ik ben dan uiteraard weer zo’n moeder die met een schuin oog met haar meekeek, zodat ze niet met alleen een onderbroek, een haarborstel en een halve koffer snoep richting kamp zou vertrekken.

Natúúrlijk zouden ouders gebeld worden wanneer het uit de klauwen zou lopen.

Ik voelde aan alles dat dit eigenlijk niet de bedoeling was, en dat alle ‘problemen’ door de kinderen zelf opgelost dienden te worden. Ja natúúrlijk zouden ouders gebeld worden wanneer het uit de klauwen zou lopen. ‘Maar wat verder op het kamp gebeurt, blijft op het kamp,’ had de meester gezegd. Ik had geknikt, en wist dat ik de komende drie dagen ook wat lessen te leren had.

Bij het ophalen liepen de kinderen, als figuranten uit de Walking Dead, wat doelloos door elkaar heen. De een was een tas kwijt, de ander bleek de broek van een kampgenoot aan te hebben en weer een ander werkte met een lege blik een zak spekjes weg. En Amber? Die had een stem alsof ze een bestuursfunctie bij een dispuut bekleedt.

De verhalen komen vast wel een keer, en inderdaad ‘wat verder op het kamp gebeurt, blijft op het kamp’. Zoals dat zand, dat had daar echt mogen blijven.