Geduld

Marloes is moeder van Willem (8 jaar) en Guusje (6 jaar), en leerkracht op een basisschool. Ze blogt over haar rommelige en drukke leven.

Een paar sokken vliegt naar mijn hoofd vlak voordat mijn zoon de gangdeur voor mijn neus dichtsmijt. Ik voel dat mijn bloed begint te koken en doe de deur weer open. ‘Probeer dat nog eens,’ begin ik op mijn allerkalmst, ‘sta op en loop opnieuw de gang in maar dan zonder met spullen te gooien en deuren te slaan.’ Briesend staat mijn zoon op. ‘Je hoeft hier niet te doen alsof je de juf bent!’ En terwijl hij stampvoetend maar gehoorzaam tergend langzaam de deur dichtdoet, vraag ik me af: ben ik nu de moeder die juf speelt, of andersom?

Ik jaag de hele ochtend al door het huis met in mijn hoofd een onzichtbare timer die afloopt naar schoolbel. ‘Doe je kleren aan, pak je sokken, heb je al geplast? Eet nou even door, poets je tanden, kam je haren, waar is je shirt nou?!’ En net toen ik dacht dat we er bijna waren, zat hij midden in de kamer ineens een puzzel te maken! Bij ‘vind je dit het goede moment?’ ging het helemaal mis. Hij geïrriteerd, ik was dat al.

Speel ik thuis de juf?

Zijn opmerking echoot in mijn hoofd. Speel ik thuis de juf? Ik geef toe, in de afgelopen twee jaar heb ik niet alleen als leerkracht ontzettend veel geleerd, maar ook als moeder pas ik thuis weleens iets toe wat op school ook werkt. Maar ben ik dan nu een betere moeder, of sterker nog: ben je als leerkracht een beter ouder? Het antwoord is een volmondig: NEE.

Waar ik op school de rust zelve kan zijn, geduldig wacht tot het goede moment en corrigeer met kalmte, klap ik thuis nog met regelmaat even uit mijn vel. De vraag die me bezig blijft houden is: wáárom luisteren mijn leerlingen wel, maar die twee thuis slechts met mate? Het zal vast iets te maken hebben met hechting, emoties, oostindische doofheid en natuurlijk het dna van hun vader. Maar vooral ook met mijn geduld, want laten we wel zijn: in mijn vrije tijd heb ik geen zin om te wachten tot het rustig is.