Intuïtie

Hannah is moeder van Lara (12 jaar) en Luna (9 jaar). Samen met haar man Joren probeert ze de omslag van de (ver)zorgende ouder naar hard core opvoeden te maken en dat valt niet altijd mee. Sinds kort mogen wij meelezen met hun struggles én successen.

‘Mahaaam, ik zie eruit als een boze condoom!’
Ik prop de capuchon van haar hoodie onder de poncho. ‘Nee joh, meer als een badass visser,’ grap ik.
Dramatische zucht. Lara kijkt naar haar weerspiegeling in de magnetron. 
Ik geef mezelf nog een keer de peptalk dat het fantastisch leiderschap is dat ze ondanks het schijtweer gaat fietsen. Ze heeft niet eens gevraagd of we haar willen brengen.

Daar heb ik niks aan, ik ga er nu heen.

Een tijdje later schuif ik onrustig heen en weer op mijn stoel. Ik heb nog steeds geen melding gehad dat ze op school is aangekomen. Ik open de locatie-app en zie haar zwevende foto halverwege de schoolroute hangen. Dit is raar.  Het giet zo hard dat werkelijk niemand even zou stoppen om te keuvelen met iemand die je tegenkomt. Ik loop naar beneden en deel mijn zorg met Joren. ‘Nee joh, die app uploadt niet meer omdat haar telefoon allang in haar kluisje zit,’ wuift hij mijn zorgen weg.
‘Nee, dan ziet het er anders uit, dit is echt live,’ klink ik stalkerig. 
‘Ik moet zo toch langs de supermarkt,dan check ik wel even,’ zegt hij afwezig terwijl hij naar zijn laptop tuurt.
Ja, ‘zo’, daar heb ik niks aan, ik ga er nu heen,’ zeg ik geïrriteerd en trek mijn regenjas aan. Ik kijk nog eens op de app en zie dat haar locatie verder is opgeschoven richting huis. 

Als ik de voordeur openruk om mijn fiets te pakken, zie ik mijn doorweekte meisje ontredderd voor de deur staan. Huilend valt ze in m’n armen.
‘Hé moppie, ik zag dat je niet op school was dus ik was ongerust, wat is er gebeurd?’ 
‘Ik-kwam-er-op-school-achter-dat-ik-mijn-tas-was -verloren-dus-ik-had-het-gezegd-bij-de-receptie-en-die-zeiden-dat-ik-hem-mocht-gaan-zoeken-dus-ik-moest-weer-terug-en-toen-vond-ik-mijn schooltas-halfverwege-en-mijn-gymtas-pas-in-de straaaaaaaat’ spraakwatervalt ze huilend.
‘En ik ben helemaal naaaaaat,’ komt er nog een uithaal achteraan. 

Ik luister voortaan altijd naar mijn intuïtie!

‘Zie je wel, ik luister voortaan altijd naar mijn intuïtie!’ sis ik naar Joren terwijl ik een huilende Lara in de armen sluit. Hij geeft haar een aai en zet haar fiets in de schuur. 

Even later zit ze droog omgekleed met nog rode wangen op haar bureaustoel in haar kamer. Op verzoek probeer ik haar verregende krullen te fatsoeneren voor de tweede poging naar school te gaan. Joren steekt zijn hoofd om de hoek. ‘Zal ik je zo even brengen, meissie?’
Ze knikt dankbaar.

Vlak voor ze de deur uitstapt zucht ze dramatisch: ‘Waarom heb ik alleen van dit soort dingen?’
‘Uuh, was jouw klasgenoot vorig jaar niet met fiets,rugtas en al in een sloot gereden?’ herinner ik haar.
‘Oh ja’ zegt ze grinnikend en stapt naar buiten. 

Aangezien ik de rest van de dag niet meer hoef te stalken, gaan mijn moedergevoel en ik nu even bijkomen.